Voor veel ondervraagden was zelfstandig van A naar B komen zonder hulphond nauwelijks mogelijk. Zij waren afhankelijk van anderen om ergens te komen en moesten voortdurend om hulp vragen. Dat vormde voor velen een drempel om eropuit te blijven gaan. Met een hulphond kunnen mensen zich weer zelfstandig verplaatsen en hun wereld vergroten.

Zonder hulphond ervaarden veel cliënten dagelijkse handelingen als vermoeiend of spannend. Met een hulphond voelen zij zich zekerder en houden zij meer energie over. Reizen naar school of werk wordt makkelijker, net als bewegen binnen gebouwen, bijvoorbeeld naar een vergaderkamer of kantine. Het dagelijks leven met een hulphond wordt ervaren als overzichtelijker en minder inspannend.

Zonder hulphond bleven mensen vaker binnen. Met een hulphond gaan zij weer naar buiten, doen zelfstandig boodschappen, gaan op visite wanneer ze dat willen en nemen makkelijker deel aan sport of hobby’s. Op straat worden zij vaker aangesproken en ontstaat vanzelf contact. Daarnaast is de hond ook een maatje dat gezelschap, structuur en levensvreugde brengt.

Door een hulphond dagelijks uit te laten, blijven mensen in beweging. De hond neemt bovendien taken over, zoals het lopen met een taststok, spullen oprapen of deuren openen. Dat vermindert fysieke overbelasting en draagt bij aan minder pijnklachten. Mensen ervaren meer lichamelijke steun dankzij hun hulphond.

De komst van een hulphond heeft ook effect op partners, familie en vrienden. Zij hoeven minder de helpende rol op zich te nemen en maken zich minder zorgen. In plaats daarvan neemt de hond ondersteuning en taken over. Dit zorgt voor meer gelijkwaardigheid in relaties en meer ruimte voor gewoon samen zijn, in plaats van zorgen of helpen.

Doordat een hulphond dagelijkse taken overneemt, kunnen mensen zichzelf beter redden. Daardoor zijn zij minder afhankelijk van professionele ondersteuning en is thuiszorg in sommige situaties niet meer nodig. Deze mensen ervaren met een hulphond meer regie over hun dag.