Ten Geleide #89
Nestenoverzicht 2007
Inhoud
« : »
Voorwoord
KNGF Geleidehonden is een Nederlandse organisatie. Dat betekent echter niet dat wij afgesloten van de rest van de wereld ons werk doen. Integendeel, het netwerk dat wij op Europees en wereldwijd niveau hebben, wordt steeds uitgebreider en de contacten steeds intensiever. Het is u wellicht bekend dat wij vanaf de oprichting lid zijn van de Internationale Federatie van Geleidehondscholen. Onze betrokkenheid in deze organisatie is diepgeworteld. In het vorige nummer vertelde instructeur Kees Tinga over zijn eerste reis als assessor van de federatie om een tweetal buitenlandse scholen te controleren. Hoofd Puppy- en Pleeggezinnenzorg, Ingrid Nijman, werkt al geruime tijd intensief samen met vijf andere leden van de federatie op het gebied van fokken en meer recent ook op het gebied van pleeggezinnenzorg. Als u het nestenoverzicht in dit nummer bekijkt, dan kan het u niet ontgaan dat deze hechte samenwerking zijn vruchten afwerpt. Vrijwel alle nieuwe aanwas geleidehonden van onze school komen nu voort uit geleidehondenlijnen van onszelf of van onze buitenlandse collega-scholen. Deze geleidehondenlijnen zijn al generaties lang geselecteerd op voor geleidehonden belangrijke karaktereigenschappen en een uitmuntende gezondheid. Zelf heb ik zitting in het bestuur van de internationale federatie. Op deze manier zitten wij dicht bij het vuur en blijven wij op de hoogte van de nieuwste ontwikkelingen op geleidehondengebied.
Onze internationale betrekkingen gaan verder dan ons lidmaatschap van de Internationale Federatie voor Geleidehondenscholen. Sinds vorig jaar zijn we ook lid van een tweetal Europese organisaties. Van de organisatie Assistance Dogs Europe, kortweg ADEu, zijn wij sympathiserend lid. Een interessant aspect van deze organisatie is dat zij zich onder meer bezighouden met wetgeving op het gebied van toegankelijkheid van hulp- en geleidehonden. In verschillende Europese landen, waaronder Nederland, is deze kwestie nog steeds niet wettelijk geregeld.
De European Guide Dog Federation is een organisatie waarin geleidehondenscholen en geleidehondgebruikers zich verenigd hebben om zaken op Europees niveau te kunnen regelen. Namens onze school heeft hoofd Opleidingen Peter van der Heijden sinds vorig jaar zitting in het bestuur. Deze organisatie probeert gezamenlijk toegang te krijgen tot Europese subsidies ten bate van de geleidehondvoorzieningen in Europa. Daarnaast lobbyen zij op Europees niveau voor wetgeving op het gebied van toegankelijkheid van hulp- en geleidehonden. Door dit op Europees niveau aan te pakken is de kans het grootst dat dit nu eindelijk eens goed verankerd wordt. Aangezien ook geleidehondgebruikers van deze organisatie lid zijn, kan het belang van toegankelijkheid des te beter onderstreept worden. Eendracht maakt macht. Mede dankzij het bundelen van de krachten op internationaal niveau, zijn wij nog beter in staat om de kwaliteit van onze honden te vergroten en de belangen van de gebruikers goed te kunnen behartigen. Want daar gaat het allemaal om.
Met vriendelijke groet,
Ellen Greve
Directeur
« : »
Een keer in de maand, op vrijdag staan er mensen in de kantine voor het raam. Om 12 uur, als de bussen binnenkomen, buigen ze zich reikhalzend naar voren. Het wachten duurt lang. Een beetje zenuwachtig zijn ze, want waar blijven ze? 'Mama, ik wil Orbi zien! Waar blijft opa nou?'
Vrijdag, Familiedag
De tafel is gedekt. Familie staat met de camera in de aanslag voor het raam. Het wachten is op Gerrit, Ineke en Gerard. Vandaag is het de laatste dag van de instructie met hun nieuwe hond. In de ochtend staat nog een laatste rit met de instructeur in Amsterdam op het programma en ter afsluiting koffie met gebak bij V&D. Vanmiddag is het 'showtime'. Dan mogen familie en vrienden mee op pad om de kersverse combinaties, op gepaste afstand, te volgen.
Wie eerst?
Iedere instructieperiode, de aflevering van de geleidehond aan de nieuwe baas, wordt afgesloten met een familiemiddag. Na twee weken, of in geval van de aflevering van een vervangende geleidehond één week, mogen familie en vrienden eindelijk weten wat er zich zoal vóór en achter de schermen bij KNGF Geleidehonden afspeelt. En ook, eindelijk eens kennismaken met de geleidehond van moeder, vriend of opa. Als na lang wachten de bussen dan toch arriveren is de begroeting blij, rumoerig en hectisch. Het is niet goed te zien wie als eerste aan de beurt komt. De hond of de dierbare?
'Ik heb wel eerst Mama begroet' zegt Mariëlle Krähe, daarmee onbewust toegevend dat het kennelijk geen uitgemaakte zaak is naar wie de aandacht als eerste uitgaat. Toch, tijdens de lunch, als ook de hond van Ineke uitgebreid bewonderd en geknuffeld is, zit Ineke haar dochters regelmatig over de krullen te aaien. Ze heeft ze gemist, geeft ze, een beetje betrapt, toe.
Eva, de vierjarige kleindochter van Gerrit Stein is minder subtiel. Ja, ja, ze ziet wel dat opa er is. Nu aait ze Orbi. De golden retriever die nu voortaan deel van opa zal zijn, is interessanter en zachter dan opa. Lief is ze, maar ook een piepklein beetje eng. Na de begroeting gaan de honden naar de kamers. De familie loopt er in optocht achteraan. Het is een mooie gelegenheid om daar even rond te kijken en nog even aan de hond te zitten.
Lege kennels
Na de lunch volgt de rondleiding door het gebouw en de kennels. Normaliter is dit voor bezoekers hét hoogtepunt, maar wie op vrijdag komt, komt er bekaaid af. Er is zegge één Duitse herder, die zich lodderig met zijn eigen zaken ligt te bemoeien. Hij is een beetje ziek en heeft 'huisarrest'. De andere 49 honden zijn óf aan het trainen, óf naar het bos. Er worden daarom dan maar foto's gemaakt van de lege kennels, en dan vooral die van Marthe, Minka en Orbi die hier de laatste maanden hebben doorgebracht. Een foto van het naambordje, waarop ook staat hoeveel het drietal tweemaal daags te eten krijgt, een foto van het hondenbed en nog een van de buitenkennel. Heel erg is het niet dat er in de kennel niet zoveel te beleven valt. Voor familie van geleidehondgebruikers is dit niet het hoogtepunt. Dat is het lopen met de geleidehond dwars door Amsterdam.
Demo Geleidehondlopen
Stijf hand in hand lopen Gerrit en zijn vrouw naar de bus. ´Ik heb hem wel gemist hoor´, geeft ze onderweg toe. En ook dat zij zich erop verheugt om ze allebei weer thuis te hebben, Gerrit en Orbi. Of ze in het weekend nog over honden gesproken hebben? ´Alleen maar!´ lacht ze.
Terwijl de ene combinatie met koffie en pindakoekjes blijft wachten in de bus, gaat de andere met instructeur zijn 'kunsten' in Amsterdam-Oost vertonen. Voor deze demo geleidehondlopen zijn de vrienden en familie speciaal gekomen. De karavaan zet zich in beweging. Ineke eerst. Zij gaat met Minka en instructeur Britt Lamberts voorop. De familie gaat er, met een trainer voor de uitleg, achter aan. Sylvia en Mariëlle, de dochters van Ineke, weten niet beter dan dat hun moeder met een geleidehond loopt. Eng vinden ze het ook niet om hun moeder aan de 'zorg' van een hond toe te vertrouwen. 'Mama redt zich wel'. Dat is te zien. De achterhoede moet soms zelfs een stukje bijrennen om het drietal bij te houden. Moeiteloos zoeft Ineke met Minka overal langs, ontspannen kletsend met Britt.
Ontroerd en bezorgd
Instructeur Rijk van Kooij doet samen met Britt de aflevering van deze geleidehonden. Volgens hem is er duidelijk verschil tussen de reactie van familieleden die al gewend zijn dat hun dierbare met een hond lopen en mensen die dat voor het eerst meemaken. Rijk: ´Iedere aflevering van een geleidehond is bijzonder, maar familieleden die voor het eerst hun kind, ouder of partner met een geleidehond zien lopen, zijn veel meer onder de indruk. Soms weten ze niet wat ze zien. Vaak zijn ze ook ontroerd omdat het verschil tussen lopen met een stok en lopen met een geleidehond zo groot is. Met een hond ziet het er allemaal veel gemakkelijker en meer ontspannen uit. Aan de andere kant zijn ze vaak ook wel een beetje bezorgd. Het is ook niet niks om je dierbare aan de begeleiding van een hond toe te vertrouwen. Familieleden van ervaren geleidehondgebruikers weten wel dat het goed zal gaan.´
Hecht
In de bus terug is iedereen wat stiller. Moe van de dag en misschien ook wel omdat het afscheid nadert. Het krijgen van een geleidehond, zeker de eerste, is een ingrijpende ervaring. De band met de instructeurs, het conciërge-echtpaar dat hen tijdens het verblijf vertroeteld en de andere cursisten is aan het einde van de instructie meestal hecht. Je trekt toch één of twee weken dag in, dag uit met elkaar op. Je deelt lief en leed en een aantal ingrijpende, emotionele momenten. Geen wonder dus, dat er een band ontstaat. Aan het einde van 'Vrijdag, Familiedag', wordt nog even het glas geheven op de goede afloop. Het afscheid is warm en doorspekt met dankbare woorden. Rijk loopt er blij tussen. Voor hem hoeven de dankwoorden niet zo nodig. Want; ´dit is geweldig om te doen.´
« : »
Nestenoverzicht 2007
Het D-nest
Moeder: Jolly
Vader: Dusty
Ras: labrador retriever
Geboren: 5 februari
5 reuen, 5 teven
Fokgastgezin: Fam. Blaauw
Het eerste nest van 2007 en gelijk 10 stuks! Het is ook het eerste nest van Jolly en haar fokgastgezin. Gelukkig is het letterlijk en figuurlijk goed bevallen. Jolly is een uitstekende moeder en het zorgen en vérzorgen gaat het fokgastgezin goed af.
Het E-nest
Moeder: Fleur
Vader: Bruce
Ras: Duitse herder x labrador retriever
Geboren: 6 februari
1 reu, 3 teven
Fokgastgezin: Fam. Fagan
Fleur is in privébezit van de familie Fagan. Zij wilden graag een nest voor KNGF Geleidehonden fokken. Hoewel dit een mooi aanbod is, gaan we niet over één nacht ijs. Pas na een uitgebreide gezondheidscheck, stamboomanalyse en een karaktertest, namen we het aanbod van harte aan. Bruce, onze 'geleende' dekreu van een Amerikaanse geleidehondenschool mocht de vader zijn. Fleur zat niet meteen na de bevalling op een roze wolk. Pas toen de pups 'echte hondjes' werden, kon ze het moederschap waarderen.
Het F-nest
Moeder: Hiska
Vader: Dax
Ras: labrador x golden retriever
Geboren: 19 februari
3 reuen, 7 teven
Fokgastgezin: Fam. Van Doesburg
Onze eigen dekreu Dax mocht de vader zijn van het derde nest van Hiska. Voor het fokgastgezin was dit extra leuk, aangezien Dax zes jaar geleden in hun huis ter wereld kwam. De combinatie van de rustige Hiska met de levendige Dax lijkt een goede keuze te zijn.
Het G-nest
Moeder: Ruby
Vader: Bruce
Ras: labrador x golden retriever
Geboren: 19 februari
9 reuen, 3 teven
Fokgastgezin: Fam. Lahaye
Voor de tweede keer, zo vroeg in het jaar al, twee bevallingen tegelijkertijd. De afdeling Puppy- en Pleeggezinnen zorg heeft wel voldoende 'vrouwkracht' om dit op te vangen, maar het vraagt wel de nodige planning. Voor het tweede nest van Ruby kozen we de rustige Bruce als vader. Na de dekking ging hij weer terug naar zijn eigen pleeggezin in Californië, Amerika.
Het H-nest
Moeder: Winny
Vader: Dusty
Ras: Duitse herder x labrador retriever
Geboren: 14 maart
5 reuen, 2 teven
Fokgastgezin: Fam. Bulk
De kruising Duitse herder x labrador is een succesvolle combinatie die we zo'n 15 jaar geleden voor het eerst probeerden. Vele buitenlandse collega-scholen komen dit 'ras' bij ons bekijken, om het eventueel ook voor hun cliënten te gaan fokken. Wij kunnen deze combinatie van harte aanbevelen. De vriendelijkheid en de stabiliteit van de labrador gecombineerd met het attente, werklustige van de Duitse herder geeft uitstekende geleidehonden.
Het I-nest
Moeder: Odessa
Vader: Yelle
Ras: labrador retriever
Geboren: 6 mei
2 reuen, 6 teven
Fokgastgezin: Fam. Korringa
Voor Odessa is dit het tweede nest, maar dekreu Yelle is debutant. Yelle is een zwarte labrador die als pup uit Amerika is gekomen. Zijn puppypleeggezin was zo weg van hem, dat zij hem ook als dekreu graag wilde houden. Odessa's bevalling verliep vlot. Om 00.30 uur kwam de eerste pup. Nummer acht, de laatste, lag om 4.30 uur in de werpkist.
Het J-nest
Moeder: Cade
Vader: Dax
Ras: ¾ labrador x ¼ golden retriever
Geboren: 18 juni
6 reuen, 5 teven
Fokgastgezin: Fam. Van der Lubbe
Cade is gefokt door geleidehondenschool Guiding Eyes for the Blind in New York. Als pup kwam ze naar Nederland. Normaliter gebruiken we alleen rashonden voor de fokkerij. Cade was echter zo goed, dat we voor haar (labrador x golden) een uitzonder maakte. Een nest in de zomer heeft als voordeel dat de pups lekker de hele dag buiten kunnen spelen. De keerzijde is dat de vakantieplanning van het fokgastgezin aangepast moest worden. Gelukkig bleven er na vertrek van de pups nog een paar weken vakantie over om uit te rusten.
Het K-nest
Moeder: Emily
Vader: Loffe
Ras: labrador retriever
Geboren: 27 juli
6 reuen, 4 teven
Fokgastgezin: Fam. Van den Hoek
Helaas is het niet altijd rozengeur en maneschijn. In de eerste twee weken overleden zomaar, ineens drie pups. Dat is angstig. Hoeveel zullen er nog sterven? Waarom? Wat doen we verkeerd? Sectie gaf uitsluitsel. De pups stierven aan acute longontsteking. Gelukkig bleef het hierbij en groeiden de andere zeven pups uit tot gezonde honden.
Het L-nest
Moeder: Punk
Vader: Yelle
Ras: labrador retriever
Geboren: 15 augustus
3 reuen, 4 teven
Fokgastgezin: Fam. Van den Hoek
Punk en Yelle zijn allebei zwart, maar dragers van het gele gen. In dit nest zat één gele pup. Die ene gele heeft grote kans altijd voorgetrokken te worden. Niet omdat die liever is, maar gewoon omdat die opvalt. Voor een gezonde ontwikkeling is dat zowel voor de zwarte pups als de gele pup niet optimaal. Na zeven nesten is het fokgastgezin echter handig genoeg om dit alles in goede banen te leiden. En leuk op de foto's is het wel, zo'n blondje ertussen.
Het M-nest
Moeder: Joya
Vader: Yelle
Ras: labrador retriever
Geboren: 17 augustus
6 reuen, 5 teven
Fokgastgezin: Fam. Kroon
De vorige keer dat Joya beviel, overviel ze ons met haar timing. De eerste pups waren er al voordat de consulente ter plaatse was. Dit keer waren we voorbereid en stonden we in de startblokken. Geen bevalling is hetzelfde, bleek nu maar weer. Anke, de consulente was er helemaal klaar voor, maar nog geen pup in zicht. Dan is het wachten geblazen. Uiteindelijk beviel ze van een nest vol pups. Het elftal was het wachten zeker waard!
Het N-nest
Moeder: Gail
Vader: Lee
Ras: Duitse herder x golden retriever
Geboren: 28 augustus
4 reuen, 5 teven
Fokgastgezin: Fam. De Vries
Het eerste kruisingsnest Duitse herder x golden beviel goed. Zeven van de acht pups zijn geleidehond geworden, terwijl in de regel 20 tot 30% per nest afvalt. Een toevalstreffer? Daar kom je alleen achter als je kruising herhaalt. De pups uit dit nest zijn nog te jong om een conclusie te kunnen trekken. Wat we wel weten is dat het een heel apart, 'toverballennest' werd. Alle pups zijn net als moeder langharig, sommige zwart, andere gestroomd, black en tan, en er zit zelfs een zwart-witte pup tussen.
Het O-nest
Moeder: Zanka
Vader: Lee
Ras: labrador x golden retriever
Geboren: 26 september
6 reuen, 6 teven
Fokgastgezin: Fam. Muskens
Voor Zanka en voor haar fokgastgezin was dit het eerste nest. Over bevallen hoefde Zanka desondanks niets te leren. Binnen vier uur beviel ze van 12 pups. Dat is hard werken, vooral als je nog niet zo ervaren bent. De familie heeft echter alle zeilen bijgezet en het 12-tal is voorspoedig opgegroeid.
Het P-nest
Moeder: Maggie
Vader: Charley
Ras: labrador retriever
Geboren: 22 oktober
4 reuen, 2 teven
Fokgastgezin: Fam. Loudon
Maggie is de enige bruine labrador moederhond die KNGF Geleidehonden rijk is. In combinatie met de zwarte vader Charley levert dit een volledig zwart nest op. Helaas verliep de bevalling niet helemaal vlekkeloos. Twee puppy's overleefden het niet. Gelukkig zijn de zes andere pups tot mooie, gezonde labradors uitgegroeid.
Het R-nest
Moeder: Voska
Vader: Lee
Ras: labrador x golden retriever
Geboren: 1 november
3 reuen, 4 teven
Fokgastgezin: Fam. Vorst
Voska was zo dik en had zoveel moeite met de bevalling, dat halverwege tot een keizersnee is besloten. Die is prima verlopen; zeven gezonde zwarte en gele pups was het resultaat. Voor Voska was dit het derde nest. Als ervaren moeder kon ze daarom direct uit de narcose een goede moeder zijn voor haar pups.
Het S-nest
Moeder: Donja
Vader: Orion
Ras: labrador x golden retriever
Geboren: 9 november
1 reu, 3 teven
Fokgastgezin: Fam. Richel
Voor moederhond Donja was dit het eerste nest, voor fokgastgezin Richel het achtste! Donja is een grote hond en de vier pups in haar buik hadden alle ruimte. Ze hadden dan ook niet zoveel haast om eruit te komen. Na de eerste twee was niet duidelijk of er nog meer zouden volgen. Je weet namelijk nooit zeker hoeveel er in zitten. Een foto bij de dierenarts liet zien dat er inderdaad nog twee in zaten. Die zijn na verloop van tijd gezond en wel geboren.
Het T-nest
Moeder: Bhodi
Vader: Yelle
Ras: ¾ labrador x ¼ golden retriever
Geboren: 15 november
3 reuen, 6 teven
Fokgastgezin: Fam. Brouwer
Bhodi is een telg uit een echte geleidehondenlijn. Zij is de vijfde generatie waarmee we fokken. Hoewel 's ochtends Bhodi's temperatuur gedaald was, vertoonde ze verder geen signalen van een aanstaande bevalling. Het fokgastgezin besloot ondanks dat, toch maar bij haar in de huiskamer te gaan slapen. Halverwege de nacht werd ze wakker gemaakt door Wietske, een gepensioneerde moederhond. Wat bleek? Bhodi was vast aan de slag gegaan en in alle stilte bevallen van haar eerste pup. De andere 10 kwamen binnen de tweeënhalf uur daarna.
Het U-nest
Moeder: Offra
Vader: Charley
Ras: labrador retriever
Geboren: 12 december
5 reuen, 3 teven
Fokgastgezin: Fam. Van Dorsten
"Dit was eens maar nooit meer", moet moederhond Offra gedacht hebben na de bevalling van haar eerste pup. Het had pijn gedaan en de pup vond ze eigenlijk ook niks. Toch wilde de tweede pup er na twee uur echt uit. Pas na nummer vier schikte Offra zich in haar lot en moederrol. De eerste dagen was ze nog wat onzeker, maar daarna was ze er wel 'doorheen' en werd echt moeder.
« : »
'Op de hoogte'
In de rubriek 'Op de hoogte' worden steeds de overzichten van alle afleveringen en overlijdensberichten van geleidehonden in het afgelopen kwartaal gepubliceerd.
Afgeleverde combinaties cliënt/geleidehond
Eerste hond
Mevrouw L.J. de Kruijf uit Rouveen
Met Benji (lab x golden)
Pleeggezin: Fam. Rosier, Maastricht
Mevrouw A. de Leeuw uit Leersum
Met Niva (lab x golden)
Pleeggezin: Fam. Modderkolk, Nieuw Vennep
Mevrouw A. Kruse uit Posterholt
Met Nellie (lab x golden)
Pleeggezin: Fam. Hilbrands, Amstelveen
De heer G. Stein uit Geleen
Met Orbi (lab x golden)
Pleeggezin: Fam. Klinkenberg, Haarlem
Vervangende hond
De heer H. Lamers uit Tiel
Met Julie (labrador)
Pleeggezin: Fam. Vervooren, Nieuwegein
Mevrouw A.M. Bouwels uit Weert
Met Daantje (labrador)
Pleeggezin: Fam. Voorhuijzen, Rijsbergen
De heer J.A. van Rennes uit Spijkenisse
Met Nigel (lab x golden)
Pleeggezin: Fam. Smienk, Harmelen
De heer C.P.M.J. Barendse uit Monster
Met Fairly (labrador)
Pleeggezin: Fam. Scheffer, Apeldoorn
Mevrouw J. van den Brink uit Utrecht
Met Wanda (labrador)
Pleeggezin: Fam. Kruithof, Heel
Mevrouw J. Noordzij uit Ermelo
Met Lieve (lab x golden)
Pleeggezin: Fam. Strobbe, Haarlem
Mevrouw S. Groeneveld uit Doorn
Met Amigo (Duitse herder)
Pleeggezin: Fam. Janssen, Rotterdam
i.s.m. Geleidehondenopleiding Ans L'abee
Mevrouw C.J. Krähe uit Hoorn
Met Minka (labrador)
Pleeggezin: Fam. Beentjes, Heiloo
De heer G.J. Vervoort uit Velp
Met Marthe (labrador)
Pleeggezin: Fam. Germeraad, Gronsveld
De heer B.J.M. Ouwerkerk uit Den Haag
Met Mauritz (labrador)
Pleeggezin: Fam. Hofstee, Haarlem
De heer J. van de Pas uit Spijkenisse
Met Oblix (lab x golden)
Pleeggezin: Fam. Albersen, Wassenaar
Mevrouw H.M. Kleerebezem uit Amsterdam
Met Oliver (lab x golden)
Pleeggezin: Fam. Hummel, Boxtel
De heer J. Duijzer uit Den Haag
Met Mery (labrador)
Pleeggezin: Fam. Frans, Veendam
Fam. Huiberse, Almere
Mevrouw M. Rose uit Brunssum
Met Oeba (lab x golden)
Pleeggezin: Fam. Luijtgaarden, Amersfoort
Fam. Klomp, Winterswijk
De heer C.J.M. van Dijk uit Breda
Met Perro (labrador)
Pleeggezin: Fam. Harmans, Dordrecht
Fam. Van Dis, Oisterwijk
i.s.m. Geleidehondenopleiding Ans L'abee
Autismegeleidehond
Familie Brummel-Zonneveld uit Delft
Met Dobbs (labrador)
Pleeggezin: Fam. Spanjaard, Hoogeveen
Fam. Van Oosten, De Lier
In Memoriam geleidehonden
Is uw hond na zijn pensionering ter adoptie aangeboden, dan zijn wij niet altijd op de hoogte van zijn overlijden. Wilt u toch een vermelding van het overlijden van uw hond? Meldt u de datum van overlijden dan bij het secretariaat. Wij vermelden het overlijden van uw hond dan in de eerstvolgende Ten Geleide.
Tonny van de heer Van de Pas, Spijkenisse
Adoptiegezin: Fam. Ehrlich, Amstelveen
Geboortedatum: 8 november 2004
Datum overlijden: 11 januari 2008
« : »
Aan het woord…
Eind vorig jaar lieten we Diana Kok aan het woord. Zij is onmisbaar achter de schermen bij de afdeling Opleidingen. We hebben er nog zo eentje rondlopen. Eva Versteeg (26) is de smeerolie tussen de raderen van de Puppy- en Pleeggezinnenzorg (PPZ). Ook aan haar vragen pleeggezinnen regelmatig wanneer ze haar nou eindelijk eens te zien krijgen. Tijdens het uitdelen van de pups loopt ze wel altijd langs voor een praatje, maar veel pleeggezinnen weten dat niet meer. ´Ze gaan zo op in hun pup, dat ze zich mij niet meer herinneren.´
Eva Versteeg van PPZ
Je komt 's ochtends binnen en dan?
´Dan praat ik eerst bij met de collega's die er op dat moment zijn. Hoe de bezoeken aan de pleeggezinnen gegaan zijn, of er bijzonderheden zijn met de honden, soms is er 's nachts een bevalling geweest. Ik ben het eerste aanspreekpunt op kantoor, dus het is belangrijk dat ik weet wat er speelt. Het is mijn taak om pleeggezinnen te voorzien van informatie over hun pleeghond. Zij mogen altijd bellen om te informeren hoe het met de hond gaat als die in opleiding is. Wat ik niet weet, zoek ik uit door bijvoorbeeld bij de kennelmedewerkers of de instructeurs te informeren.´
En verder?
´Een groot deel van mijn werkdag besteed ik aan het plannen van de bezoeken van de consulenten aan de pleeggezinnen. Iedere consulente bezoekt vier gezinnen per dag en die moet ik zo efficiënt mogelijk inplannen, via een logische route. Het klinkt eenvoudig, maar het kan lastig zijn. Pleeggezinnen hebben nog meer te doen dan alleen de verzorging en opvoeding van de pleegpup. Dat maakt dat ze niet altijd kunnen op een datum die ik voorstel. Je zou zeggen, dan prik je toch een andere datum? Maar als het vierde gezin dat je belt niet kan, zul je toch weer van voren af aan moeten beginnen met de afspraken.´
Hoe zou de planning dan efficiënter kunnen?
´Plannen is arbeidsintensief, dat verander je niet. We hebben 170 pleeggezinnen en ieder jaar zo´n 18 nesten pups die ook allemaal meerdere keren bezocht worden. Het zal dus altijd een grote klus blijven. Ik snap heel goed dat er dingen kunnen zijn waardoor je niet kunt. Maar als iemand zegt dat ze niet kan omdat ze de kinderen van school moet halen, dan hoop ik altijd maar dat daarvoor iets geregeld kan worden. Dan kan het bezoek toch doorgaan en dat scheelt ons heel veel werk. In de vorige Ten Geleide hebben we over dit onderwerp een stukje gezet. Ik moet zeggen dat het sindsdien veel beter gaat. Daar zijn we natuurlijk erg blij mee!´
Wat is het leuke aan jouw baan?
´Wat ik heel leuk vind, is het bellen van gezinnen als we een pup voor ze hebben. De mensen zijn dan zo blij, dat ik daar ook weer blij van word. Je hoort de kinderen op de achtergrond joelen. Op de dag dat de pups opgehaald kunnen worden, zitten hier dan allemaal stralende mensen. Dat is geweldig om te zien. Ik probeer altijd langs te gaan om iedereen even een handje te geven. Ze krijgen me straks tenslotte ook aan de telefoon.´
Dus ze kennen je wél?
Lacht. 'Ze zouden me kúnnen kennen. De meeste gezinnen hebben me wel ontmoet, maar dat weten ze vaak niet meer. Ze gaan zo op in de pup en wat ze allemaal verteld wordt, dat ze zich mij meestal niet meer kunnen herinneren.'
Je doet ook de helpdesk. Wat is nou de meest gestelde vraag?
'De mensen bellen het meest als de pup niet lekker is. Bijvoorbeeld als hij moet overgeven, diarree heeft of heel veel moet plassen. Meestal kan ik dan wel advies geven waardoor ze niet meteen naar de dierenarts hoeven. Ook bij vragen of problemen rondom het gedrag van de pup geef ik eerst telefonisch advies. Gezinnen die voor het eerst een pup hebben, bellen het vaakst en dan vooral in de eerste weken. Nou hoop ik niet dat als gezinnen dit lezen, ze denken dat ze minder moeten bellen. Juist niet! We zijn heel blij dat ze bij twijfel aan de bel trekken. We hebben liever dat ze honderd keer voor iets kleins bellen, dan één keer te weinig. Als er echt vreemde dingen zijn, overleg ik met collega's of ik verwijs naar de dierenarts, maar de meeste dingen kan ik wel zelfstandig afhandelen.'
Hoe kom je aan die wijsheid?
'Ik heb, voordat ik hier kwam werken, de Hogere Agrarische School gedaan in Den Bosch. Ik studeerde dierhouderij en dierengezondheidszorg. Dat is een heel brede opleiding van landbouwdieren tot kleine huisdieren. Ik heb daarnaast een aantal cursussen gevolgd op het gebied van hondenopvoeding. Ik doe dit werk nu al drie jaar en heb de nodige ervaring wel opgedaan. In het begin had ik veel steun en begeleiding van mijn collega's. Nu red ik het voor het grootste gedeelte zelf.'
Hoger Agrarische School; hoe kom je dan bij KNGF Geleidehonden terecht?
'Na mijn opleiding ben ik gaan nadenken wat ik wilde. Ik wilde niets met landbouwdieren en ik wilde ook liever niet in een dierentuin werken. Dan komt de vraag wat je dan wel wilt. Ik heb altijd een zwak voor honden gehad. Mijn ouders hadden altijd honden en nu nog. Sinds kort hebben ze een moederhond van KNGF Geleidehonden. Toen ik klaar was met mijn studie heb ik een open sollicitatie gestuurd. Ik kreeg als antwoord; "wij hebben niemand nodig". Nog geen maand later lag er een uitnodiging op de mat om alsnog te solliciteren. En hier ben ik.'
En, bevalt het?
'Ja, ik heb het erg naar mijn zin. Ik wilde graag iets nuttigs doen én iets met honden. Dat heb ik nu. Voor iemand die een beetje nieuwsgierig is, is dit een heel leuke baan. Ik hoor alles, ik ben van alles op de hoogte. Ik weet alles van de honden, vanaf de geboorte tot en met de plaatsing bij de geleidehondgebruikers. Dat is ontzettend leuk én handig als mensen iets willen weten over hun pleeghond. Mijn ervaring is dat pleeggezinnen heel betrokken zijn bij hun hond. Ik durf gerust te zeggen dat 90% dolgraag na een half jaar contact wil met de geleidehondgebruiker. Ze vinden het bijna allemaal geweldig om iets van de nieuwe baas te horen!'
Nog carrièreplannen binnen de organisatie?
'Het ligt voor de hand om te zeggen dat ik graag consulente wil worden, maar op dit moment zou ik geen andere baan willen. Er is zoveel variatie en er zitten zoveel leuke kanten aan. Ik doe ook de herplaatsing van jonge honden die niet in opleiding gaan. Laatst hadden we een leuk hondje dat het in de opleiding niet ging redden. Deze hond hebben we kunnen plaatsen bij een gezin met een autistisch jongetje. Niet als autismegeleidehond, maar als huishond. Toen het jongetje de hond met zijn moeder kwam halen, ging hij hier heel stil, zonder contact te maken, in de kantine zitten. Totdat ik met de hond binnenkwam. Toen bloeide hij helemaal op. Hij volgde mij en de hond overal. Uiteindelijk vroeg hij mij, 'de mevrouw van de hond' honderduit. Dat is toch geweldig? Echt, dan loop ik de hele dag stralend rond.'
« : »
Nieuws en Wetenswaardigheden
Robinson is geleidehond. Regelmatig maakt hij bijzondere, grappige, verdrietige of ontroerende gebeurtenissen mee waarvan hij ieder kwartaal verslag doet in Ten Geleide;
Robinson
Net zoals mijn mensen, zie ik uit naar de zomer! Zon, veel buiten en natuurlijk vakantie. Het vrouwtje en baasje zitten lang van te voren te puzzelen in allerlei boeken en reisgidsen om te besluiten waar de reis naar toegaat. De kids letten alleen op speeltuinen, zwembaden en ander vermaak. Het vrouwtje heeft alleen interesse voor het eten, of het wel of niet all inclusive is. Voor haar heel interessant, want dan hoeft ze niet te koken. Het baasje let op mijn wensen en natuurlijk de kosten! Veel wensen heb ik niet; een goed bed, lekker eten, af en toe eens een goeie wandeling en mij hoor je niet. Natuurlijk informeert het baasje wel altijd even of ik op het vakantieadres welkom ben. Het is een beetje slordig als bij aankomst blijkt dat ik er niet in mag.
De volgende stap is ervoor te zorgen dat ik gezond de vakantie doorkom. In het voorjaar krijg ik mijn tekenband alvast weer om en moet ik voor de komende reis ingeënt worden tegen rabiës. Deze vakantie gaan we de grens over, dus moet ik bovendien een gezondheidsverklaring van de dierenarts hebben. Dit alles regelt mijn bezorgde baasje allemaal al dit voorjaar. Vooruitzien is regeren.
Tenslotte het belangrijkste; het inpakken van de koffers. We krijgen allemaal één koffer. Wat daar niet inpast, kan niet mee. De mensenpups hebben in enkele minuten hun koffer zo vol zitten dat die met geen mogelijkheid meer dicht kan. Hun slaapknuffels liggen er los bovenop. Daar wordt natuurlijk wel weer een uitzondering voor gemaakt. Mijn koffer mag er ook zijn! Hondenpaspoort, borstel, deken, voor twee weken voer, kluifjes, voeder/drinkbak, extra drinkbakje met fles voor onderweg en natuurlijk ook mijn slaapknuffel! Op de dag van vertrek moet je uit de buurt van het baasje blijven. Hij loopt te passen en te meten en vooral heel veel te mopperen om al die troep die hij in de auto moet zien te krijgen. Zoals ieder jaar lukt het natuurlijk uiteindelijk weer en zijn we klaar voor vertrek. Het lijkt allemaal een heel gedoe en dat is het ook! Maar dankzij de goede voorbereidingen zullen we ook dit jaar weer een onbezorgde, schitterende vakantie hebben.
Prettige (werk)vakantie allemaal,
Groetjes,
Robinson
Door U
In de rubriek 'door u' publiceren wij brieven van lezers. De redactie verwelkomt ingezonden brieven, maar houdt zich het recht voor (te) lange brieven in te korten. Bijvoorkeur zijn inzendingen niet langer dan ½ A4 (getypt) en liever niet door uw hond 'geschreven'.
In Memoriam Ibsen
Ik merkte dat het niet goed ging.
11 uur, je maakte je laatste rondje, nou ja, rondje, je laatste plasje en terug.
Thuisgekomen nam ik plaats in mijn fauteuil, je kwam voor me zitten en plofte met je kop in mijn schoot.
Ik nam hem tussen mijn handen en met mijn duimen masseerde ik je.
Je keek me strak aan met je mooie ogen, die bedroefd werden en begonnen te breken.
Je hebt een mooi leven gehad, kerngezond.
De VIP tijdens onze vakanties in Duitsland en Oostenrijk, je werd met alle egards behandeld in de hotels of waar dan ook. Lange ritten in de auto, je genoot ervan.
En nu!
In vier à vijf dagen ontglip je mij.
Je hart, het is letterlijk te groot.
Rondom in het vocht en de vochtafvoer injecties helpen niet meer.
Dierenarts Klaas kan niets meer voor je doen en ik voel me machteloos.
Ik kan slechts hulpeloos toekijken.
Langzaam voel ik je kop uit m'n handen wegglijden.
Je wilt liggen, bent doodmoe, het gevecht om te overleven wordt te zwaar.
Ik haal mijn kussen en ga naast je liggen.
We hebben het toch immers altijd samen gedaan?
Jij was voorwaardelijk trouw aan mij.
Jij was degene die mij langs alle obstakels geleidde
Lang dit obstakel kan ik jou niet leiden, alleen bégeleiden.
Jij blaast je laatste adem uit bij mij.
Mijn kop is op hol,
even schudden, zoals jij altijd deed als je aan het werk moest.
Even een kamertje vrijmaken, zodat je voor altijd en eeuwig
diep in mijn hart en geheugen gegrift staat.
Vaarwel lieverd, kanjer, maatje…. Wereldhond van me.
Hans Kotkamp
'Het plezier dat we samen hadden neemt niemand ons meer af'
Na een vol leven waarin hij zoveel mensen vreugde heeft gebracht, hebben wij op donderdag 16 augustus 2007 onze Presco laten inslapen.
De laatste jaren was het bewegen voor Presco steeds pijnlijker geworden. Daarnaast verslechterde ook de ademhaling. Emfyseem en artrose. Als je met Presco liep, dan maakte je indruk omdat hij zo'n mooie grote bruine lobbes was, die voor iedereen wel een knipoog had en wiens staart altijd in beweging was.
Onopgemerkt kon je sowieso niet meer met hem lopen want meneer hijgde wat af als hij zo achter je liep.
Drie weken geleden was de dierenarts nog bij hem. De conclusie was dat Presco als zeer hoog bejaarde heer een rollator nodig had, met daaraan gekoppeld een zuurstoffles. Maar er zat toen nog zoveel levensvreugde in ons oude baasje dat hij nog even bij ons is gebleven. Een korte opleving. Hij heeft nog in het randmeer gezwommen en in het bos gewandeld. We hebben nog bij ons meertje gewandeld en hij heeft begin deze week nog gelogeerd bij Heleen. Allemaal toegiften waar we dierbare herinneringen aan overhouden.
Afscheid nemen doet zeer. Dat weet de familie Brouwer ook omdat zij destijds de één jaar oude Presco weg brachten voor zijn opleiding bij KNGF Geleidehonden. Presco had een fantastisch goed karakter. Juist in de beginjaren van zijn leven heeft hij van dit puppypleeggezin een goede liefdevolle basis mee gekregen.
Vanaf zijn tweede verjaardag woonde hij bij Heleen en heeft als een trouw maatje haar overal naar toe gebracht. Als Heleen een lage bloedsuiker had en zij zich niet zo lekker voelde, dan kwam Presco en duwde zijn grote kop als troost onder haar arm. Zelfs zocht hij gevallen spullen op voor haar en bracht haar bij thuiskomst meteen de pantoffels.
Toen Presco met pensioen in juni 2003 bij mij kwam, werd het al gauw zijn gewoonte om mij te wekken. Als het hem te lang duurde, werd de deur opengeduwd; hijg, hijg, hijg; kop onder het dekbed en likken maar. Zoveel mensen en zoveel dierbare herinneringen. Bedankt Presco dat we van jou mochten genieten.
Heleen (je blinde bazin) en Marina (je adoptiegezin).
Op de plaats rust, tuig af!
Van tijd tot tijd laait de vraag weer op; wanneer moet het tuig van de geleidehond af en wanneer kan het aan blijven? Voor het antwoord bestaat een simpele vuistregel; zodra je zelf je jas uitdoet, gaat het tuig van de hond af. Als een hond voor langere tijd moet liggen, bijvoorbeeld tijdens recepties, vergaderingen, feestjes of restaurantbezoek, dan is het belangrijk dat hij kan ontspannen en comfortabel kan liggen. Op het tuig zitten aan weerszijden twee knoppen, die de hond belemmeren om lekker op zijn zij te liggen. Hij moet dus met het tuig aan in een alerte houding blijven liggen. Hij kan hierdoor niet ontspannen of uitrusten.
In het openbaar vervoer is de regel minder goed toepasbaar omdat veel mensen in de trein of bus hun jas aanhouden. Daarbij geldt de regel als de reis langer dan een half uur duurt, dan dient het tuig afgenomen te worden.
Wie nog twijfelt over wanneer het tuig wel of niet af moet, nodigen wij uit de 'rugzaktest' te doen. Doe een rugzak op met een kilo of vijf aan bagage. Steeds als u de neiging voelt de rugzak af te nemen, is dat het moment dat u ook het tuig van de hond afdoet.
De cliënten van KNGF Geleidehonden
Eind 2007 deden wij een onderzoek onder onze cliënten. Er kwamen een aantal interessante zaken uit naar voren
Wist u dat…?
- Een kwart van onze cliënten geheel blind is
- De meest voorkomende oogziekte bij geleidehondgebruikers Retina Pigmentosa is
- Gevolgd door netvliesaandoeningen
- Ongeveer de helft met een visuele handicap is geboren
- 5% visueel gehandicapt geworden is na een ongeval
- De overige cliënten visueel gehandicapt geraakt zijn door ziekte
- 30% van onze cliënten naast de visuele ook nog een andere handicap heeft
- De meest voorkomende slechthorendheid is, gevolgd door diabetes
- De verdeling man/vrouw gelijk is
- 35% van onze cliënten een baan heeft
ADEU, Assistance Dogs Europe
Eind vorig jaar is KNGF Geleidehonden sympathiserend lid geworden van ADEU, Assistence Dogs Europe. Hoewel deze organisatie zich met name bezighoudt met hulphonden, zoals honden voor mensen met een fysieke handicap en signaal honden, zijn er voldoende raakvlakken voor onze organisatie om lid te zijn van ADEU. Een belangrijk aspect van ADEU is de gezamenlijke lobby op Europees niveau voor de toegankelijkheid van hulp- en geleidehonden. Ellen Greve, directeur KNGF Geleidehonden: 'Toegankelijkheid voor hulp- en geleidehonden is nog lang niet overal in Europa wettelijk geregeld. Ook in Nederland is het nog steeds geen recht. Wij vinden dit een zeer belangrijk punt. Door het gezamenlijk, op Europees niveau, aan te pakken, is de kans groter dat dit nu eindelijk eens geregeld wordt.'
Specsavers sponsort 15 aspirant-geleidehonden
Opticien Specsavers is met ingang van 1 januari sponsor van KNGF Geleidehonden. Doel van de samenwerking is de krachten te bundelen om zoveel mogelijk mensen ervan bewust te maken wat het betekent (een deel) van het zicht te moeten missen.
Het is de missie van brillengigant Specsavers om mensen met kleine en grote zichtbeperkingen te helpen. Dat is dan ook dé motivatie achter de beslissing van Specsavers om KNGF Geleidehonden te steunen. Deze steun is zowel op het financiële als op het promotionele vlak. In 2008 staat Specsavers garant voor het levensonderhoud van maar liefst 15 pups, gedurende het eerste jaar van hun leven.
De optiekketen gaat in de ruim 80 winkels in het hele land allerlei acties organiseren om fondsen te werven voor de opleiding van geleidehonden.
Tegelijkertijd zullen zij op verschillende manieren aandacht vragen voor het grote belang van geleidehonden voor mensen die met een bril of lenzen niet geholpen zijn. De samenwerking is officieel vanaf 1 januari van kracht, maar de eerste actie was al in 2007. Voorafgaand aan de jaarwisseling bood Specsavers een trendy vuurwerkbril aan ter bescherming van de ogen. De opbrengst was deels voor KNGF Geleidehonden en bracht een flink bedrag op.
Volgens Mandy Crooij, PR medewerker van Specsavers is dit nog lang niet alles.
'Vrijwel alle medewerkers in onze 86 winkels zijn razend enthousiast. Het is de bedoeling dat wij naast landelijke acties, zoals de vuurwerkbril, ook per winkel spaaracties op touw gaan zetten. Dankzij de steun van onze klanten kan Jules, de eerste door ons geadopteerde pup, binnenkort aan zijn opleiding beginnen.'
« : »
Honden op School
Beer, Kit, Nia, Noël, Paco, Sunny, Vaizke, Vedor, Velvet, Vernon, Victor, Voske, Wanja, Weda, Wicky, Wieteke, Wodan, Zappa, Zenzi, Zidane, Zirah, Zoefia, Zola, Zorba.