Inhoud
>>
Voorwoord
De zomer is voorbij en de vakantie is voor de meesten van ons weer achter de rug. Hoewel we niet echt verwend zijn met veel zon, was er toch nog een mooie dag te vinden waarop we een bijzonder feestje vierden. Het RTL programma ‘Ik kom bij je eten’ was te gast op het KNGF-terrein, waarvan de mensen een barbecue organiseerden voor onze cliënt Ben Ouwerkerk, die de afgelopen tijd nogal wat pech heeft gehad. Met het smoesje dat hij was uitgenodigd voor een feestje ter ere van onze instructeur Frans Heitz was Ben naar de geleidehondenschool gelokt. De verrassing was groot toen bleek dat niet Frans, maar hijzelf, als ouwe getrouwe cliënt van onze organisatie in het zonnetje werd gezet. Het was mooi om te zien hoezeer dit Ben ontroerde.
Ontroering is een veel voorkomende emotie in ons werk. We maken het mee bij onze pleeggezinnen als ze een pup krijgen of terugbrengen, bij fokgastgezinnen als er een nest wordt geboren en bij de cliënten als ze kennismaken met hun geleidehond of voor de eerste keer samen op pad gaan. Ook tijdens ons nieuwe proefproject PAWS zijn tranen van ontroering gevloeid bij de deelnemers. PAWS, dat staat voor Parents Autism Workshops & Support, is een serie workshops bestemd voor ouders met een kind met een aandoening uit het autismestoornis spectrum. Door middel van deze workshops maken we ouders wegwijs in hoe een goed getrainde hond een positieve bijdrage kan leveren aan de ontwikkeling en levenskwaliteit van hun kind. De ontroering van de ouders werd vooral zichtbaar tijdens het vertonen van een prachtig filmpje, waarin te zien was hoeveel een hond teweeg kan brengen bij deze kinderen. Verderop in dit blad kunt u een uitgebreid verslag lezen over dit nieuwe project.
Er wordt ons wel eens gevraagd waarom wij ons bezig houden met nieuwe projecten als de autismegeleidehond en nu weer met PAWS. Het antwoord op die vraag is simpel; omdat het kan. In de afgelopen 75 jaar hebben wij een schat aan kennis en ervaring opgedaan met het opleiden van honden. Wij willen hierin graag zoveel mogelijk mensen laten meedelen. De grote belangstelling van ouders van kinderen met autisme en het feit dat alle workshops in een mum van tijd vol zaten, sterkt ons in de overtuiging dat wij hier goed aan doen. ‘Als iets een autistisch kind steun en troost kan geven, dan is het wel een hond’ zei een van de deelneemsters. Na de laatste workshop gaan de ouders vol enthousiasme, hoop en inspiratie naar huis om samen met hun kind en de hond de opgedane kennis in praktijk te brengen. Dát ontroert mij dan weer.
Met vriendelijke groet
Ellen Greve
Het contact tussen puppypleeggezin en cliënt
'Je pleeghond zien werken is super motiverend'
In een ver en grijs verleden werd contact tussen geleidehondgebruiker en puppypleeggezin - voorzichtig uitgedrukt - niet zo op prijs gesteld. Wat daar precies de reden van was, is lastig te achterhalen. In ieder geval is dat al heel lang niet meer zo. Sterker, het wordt gestimuleerd. Met een paar spelregels, dat dan weer wel. De (ervarings-)deskundigen aan het woord;
Wat zijn de regels over het contact tussen pleeggezinnen en cliënten?
Ingrid Nijman (hoofd Puppy- en pleeggezinnenzorg): ‘We vragen de nieuwe baas om tot een maand na de aflevering te wachten met het opnemen van contact. Het kan namelijk gebeuren dat een combinatie toch niet zo goed klikt en de hond herplaatst moet worden. Als je dan al contact hebt met elkaar, moet je dat weer opnieuw opstarten met de nieuwe baas. Na vier weken weten we min of meer zeker dat hond en baas met elkaar doorgaan.
Een andere reden om vier weken te wachten is dat we rond die tijd het pleeggezin bellen met de mededeling dat hun hond is geslaagd. Dat is altijd een mooi moment. Als ze het dan al weten, is de verrassing eraf.’
Hoe komt het contact tot stand?
‘De geleidehondgebruiker neemt contact op met het pleeggezin. Tijdens een van de eerste dagen van de instructie probeer ik een keer te lunchen met de cliënten. Ik vertel dan over ons fokprogramma en onder welke omstandigheden hun hond is grootgebracht en specifieke dingen van het pleeggezin. Dat is ook het moment dat ik de spelregels van het onderling contact uitleg en vertel dat het pleeggezin graag iets wil horen van hun hond. Als beide partijen contact op prijs stellen, geven we - met toestemming van het pleeggezin - de gegevens van het pleeggezin door. De cliënt kan dan bellen of mailen.’
Kan het pleeggezin de hond dan bezoeken?
‘Het is de bedoeling dat het zich dan nog beperkt tot contact tussen de geleidehondgebruiker en het pleeggezin. We vragen cliënt en pleeggezin minimaal zes maanden te wachten, voordat de hond en het pleeggezin elkaar terugzien. De hond heeft die tijd nodig om zich goed te kunnen hechten aan zijn nieuwe baas. Zou de hond zijn pleeggezin te snel weer terugzien, dan is dat heel verwarrend en het kan het hechtingsproces verstoren. Als je de hond te vroeg terugziet, kan hij bij vertrek van het pleeggezin aanstalten maken om mee te gaan. Dat is voor de cliënt niet leuk omdat die kan denken dat de hond niet om hem geeft, terwijl het pleeggezin de indruk zou kunnen krijgen dat de hond het bij zijn baas niet naar zijn zin heeft. Als je zes maanden wacht, is het voor de hond helemaal duidelijk bij wie hij hoort, terwijl hij toch heel blij kan zijn om zijn pleeggezin terug te zien.’
Is het voor de hond belangrijk dat de baas en het pleeggezin contact houden?
‘Voor de hond maakt het helemaal niets uit. Die leeft in het hier en nu en kan zich niet afvragen hoe het met zijn oude baas gaat. Je doet het omdat je het zelf leuk vindt. En er zijn wederzijds natuurlijk wel wat voordelen te behalen.’
Welke voordelen zijn dat?
‘We zien regelmatig dat pleeggezinnen de geleidehond opvangen tijdens vakantie of ziekte van zijn baas. Zolang daar geen misbruik van wordt gemaakt is dat een ideale situatie. Voor de blinde baas, die een volwassen hond krijgt, is het natuurlijk leuk om te weten hoe de hond als pup was. Voor het pleeggezin is het motiverend om hun hond aan het werk te zien en te horen wat hij voor zijn baas betekent. Wij kunnen wel vertellen dat ze belangrijk werk doen, maar niets is overtuigender dan de praktijk.’
Zie je ook nadelen?
‘In principe niet. We zien wel eens dat pleeggezinnen geen contact meer willen omdat ze het niet aankunnen. Bij die gezinnen heeft het afscheid dieper ingegrepen dan ze hadden gedacht en zij willen het dan liever afsluiten. Of ze willen het afsluiten voor de kinderen, omdat die er anders moeite mee blijven houden. Maar over het algemeen horen we voornamelijk wederzijdse enthousiaste verhalen.’
Hoe staat de afdeling Opleiding tegenover contact tussen geleidehondgebruikers en pleeggezinnen?
Peter van der Heijden (hoofd Opleiding): ‘Wij vinden dat een prima zaak. Als beide partijen contact op prijs stellen, is het natuurlijk heel leuk dat de hond hen bindt. Een enkele keer komt het voor dat een cliënt geen contact wil met het pleeggezin. De cliënt is heel blij met zijn geleidehond en dankbaar voor het werk dat het pleeggezin heeft gedaan, maar heeft geen behoefte aan uitbreiding van zijn kennissennetwerk.’
Wat als het pleeggezin wel contact wil en de cliënt niet?
‘We vragen iedere geleidehondgebruiker minimaal één berichtje over de hond te geven, bijvoorbeeld een foto met een kort verhaaltje over hoe het met de hond gaat. Het is uiteindelijk toch zo dat die geleidehond er niet was gekomen, zonder het pleeggezin. Maar een plezierig contact moet toch op basis van wederzijdse wens. Als je het gaat forceren, dan kun je je afvragen wat het waard is. Wel wijzen wij er bij de cliënten op dat het voor pleeggezinnen erg leuk is om nog iets te horen. Je hoeft heus niet dik bevriend te raken, maar we weten uit ervaring dat af en toe een berichtje van grote betekenis kan zijn. Omgekeerd komt het ook voor dat geleidehondgebruikers een grotere vriendschapsverwachting hebben dan het pleeggezin. Het is daarom belangrijk dat beide partijen aftasten hoe uitgebreid het contact moet zijn en de grenzen daarvan niet uit het oog verliezen.’
Het is beter de eerste maand geen contact op te nemen. Mag dat ook niet via social media?
‘Wij zijn ons ervan bewust dat mensen elkaar via social media (Hyves, Facebook, Linkedin, etc.) heel goed kunnen vinden. Daar hebben ze ons niet voor nodig. Toch vragen wij mensen dat niet te doen, om de reden die Ingrid al gaf. Er zit ook nog een ander nadeel aan vroege informatie-uitwisseling. Een hond laat in het pleeggezin allerlei gedrag zien. Onbedoeld kan de jonge hond dan een etiket opgeplakt krijgen, terwijl hij het gedrag eenmaal in opleiding helemaal niet meer laat zien. Als een pleeggezin dit met de nieuwe baas deelt, voordat die zelf een beeld van de hond heeft gevormd, kan er met die wetenschap naar de hond worden gekeken. We vinden het heel fijn als mensen zich echt aan die maand houden. In hun eigen belang en om de hond een eerlijke, onbevooroordeelde kans te gunnen.’
Albert Wester, geleidehondgebruiker van Ike (gepensioneerd) en Nelson
Albert Wester: ‘Ik heb contact met de pleeggezinnen van allebei mijn geleidehonden. Met Ada Korringa ben ik al een jaar of acht bevriend. Ieder jaar, op de verjaardag van mijn eerste geleidehond Ike, komt ze op visite. Ike gaat dan helemaal uit z’n bol. Ik denk dan: ‘Dat heeft Ada verdiend’. Zij, maar ook de familie Dekker, pleeggezin van mijn huidige geleidehond Nelson, hebben al zoveel liefde en zorg in de basis gelegd. Door contact met hen te onderhouden kan ik iets terugdoen. En zo hoor ik ook de verhalen van de tijd dat Ike en Nelson nog kleine hondjes waren. Dat je zes maanden moet wachten voordat je elkaar ziet, begrijp ik goed. Er gebeurt zoveel in het leven van je hond, dat ze even de tijd moeten krijgen om met hun nieuwe baas vertrouwd te raken. Na die periode heb ik met beide pleeggezinnen snel afgesproken. Het is toch het grootste compliment als je ziet hoe goed je hond is terechtgekomen en hoe leuk we het samen hebben?’
Ada en Jaap Korringa, pleeggezin van gepensioneerd geleidehond Ike
Ada Korringa: ‘Een maand of drie nadat onze pleeghond Ike was geplaatst, kwam de partner van Albert bij ons aan de deur. Ze hadden voor ons een fotoboek gemaakt, met foto’s van de instructie en de eerste tijd bij hen thuis. Na zes maanden en twee dagen belde Albert om ons bij hem thuis uit te nodigen. Om Ike weer terug te zien was prachtig. Die hief een wolvengehuil aan en dat doet hij nog steeds als hij ons ziet. Niet uit heimwee, hij is van Albert en die is ook absoluut zijn baas, maar gewoon, omdat hij het fijn vindt om ons te zien. Omdat we heel dicht bij elkaar wonen zagen we Albert en Ike regelmatig lopen. Ike werd dan altijd wat onrustig, dus als we in de buurt kwamen draaiden wij het raampje open en zeiden: ‘Albert, wij zijn het hoor’. Maar Albert had het dan allang gemerkt aan Ike. Inmiddels kun je wel zeggen dat mijn man en ik een vriendschapsband hebben met Albert en zijn partner. Ike heeft bij hen een superplek gekregen waar we nog altijd blij om zijn. Hij is nu met pensioen, maar de wetenschap dat Albert en Ike samen zo zelfstandig hun gang konden gaan, heeft me altijd enorm gemotiveerd. Als je nooit meer wat hoort van je pleeghond, lijkt me dat heel jammer. Je weet natuurlijk wel dat je hond goed werk doet, maar het zelf te zien, is toch wel heel bijzonder.’
Jannie en Aart Dekker, pleeggezin van geleidehond Nelson
Jannie Dekker: ‘Op een dag belde Albert Wester ons op. Hij wilde ons graag hartelijk bedanken voor het opvoeden van Nelson, de geleidehond die hij had gekregen. Ik viel zowat van m’n stoel. Nelson was onze achtste pleeghond en dat hadden we nog nooit eerder meegemaakt. Via KNGF Geleidehonden kregen we wel altijd bericht als er een hond was geplaatst, maar van de uiteindelijke baas hoorden we niets. Albert en wij hebben eerst over en weer wat foto’s gemaild en na zes maanden zijn we op bezoek gegaan. Albert en zijn partner haalden ons op van het station. Nelson was gefixeerd op de trein. Die dacht vast dat hij met de trein moest. We hebben even gewacht tot de trein weg was en toen riep mijn man zachtjes: ‘Nelson’. Wat er toen gebeurde, vergeet ik van mijn leven niet meer. Nelson vloog op Aart af, sloeg zijn poten om zijn middel en zo bleef hij - met zijn kop tegen Aart aan - een hele poos staan. Dat was zo ontroerend. Ik kan er inwendig nog van volschieten. We hebben een geweldige dag gehad. We zijn zo in de watten gelegd. Zo’n bezoek doet heel wat voor je motivatie. Maar het allermooiste vond ik het om te zien hoe Albert en Nelson samen liepen. Daar hebben wij ook een steentje aan bijgedragen. Nou, dan word je wel trots hoor!’
In de rubriek 'Op de hoogte' worden steeds de overzichten van alle afleveringen en overlijdensberichten van geleidehonden in het afgelopen kwartaal gepubliceerd.
Afgeleverde combinaties cliënt/geleidehond
Mevrouw J.A. van Diest uit Bussum
Met Twiddle (labrador)
Pleeggezin: Fam. Van der Steen, Groningen
Fam. Meijer, Veenendaal
De heer W.L.H. Spiljard uit Vlijmen
Met Waiza (Duitse herder x labrador)
Pleeggezin: Fam. Wiegman, Schiedam
I.s.m. Geleidehondenopleiding Ans L’abee
Mevrouw M. Buseman uit Eindhoven
Met Anna (labrador)
Pleeggezin: Fam. Den Boer, Koog aan de Zaan
I.s.m. Geleidehondenopleiding Ans L ‘abee
Mevrouw Y.H. Klappe uit Almere-Haven
Met Daika (Duitse herder)
Pleeggezin: Fam. Kroos, Rotterdam
De heer H. Snippe uit Beilen
Met Aldin (labrador)
Pleeggezin: Fam. Bertelink, Ede
Mevrouw S. Stevens uit Heerlen
Met Boris (labrador x golden)
Pleeggezin: Fam. Van Buuren, IJmuiden
Mevrouw N.C. Elzenga uit Arnhem
Met Sofie (labrador)
Pleeggezin: Fam. Schot, Woudsend
Mevrouw P.R.E. Jongeneelen uit Roosendaal
Met Abe (labrador)
Pleeggezin: Fam. Hak, Doesburg
De heer E. Koç uit Sint-Michielsgestel
Met Zippo (Duitse herder x golden)
Pleeggezin: Fam. Van der Wal, Alphen aan den Rijn
Mevrouw E.H.L. Meijers uit Sittard
Met Zenna (Duitse herder x golden)
Pleeggezin: Fam. Versteegen, Leiden
Mevrouw K. Schlöter uit Beuningen
Met Milo (labrador x golden)
Pleeggezin: Fam. Urbach, Groningen
I.s.m. Geleidehondenopleiding Ans L’abee
Mevrouw M.C.H. Overbeeke uit Breda
Met Zeva (Duitse herder x golden)
Pleeggezin: Fam. De Haard, Zwolle
I.s.m. Geleidehondenopleiding Ans L’abee
De heer R. Govaarts uit Etten Leur
Met Zeb (Duitse herder x golden)
Pleeggezin: Fam. Zuurveld, Etten Leur
I.s.m. Geleidehondenopleiding Ans L’abee
Mevrouw M.M. Cluister uit Oudenbosch
Met Zoey (Duitse herder x golden)
Pleeggezin: Fam. Wijnants, Valkenswaard
Mevrouw G. Hulshof uit Groningen
Met Faith (labrador)
Pleeggezin: Fam. Ter Braak, Haaksbergen
Mevrouw P.A. van Breenen uit Veenendaal
Met Doebras (Duitse herder)
Pleeggezin: Fam. Van der Bij, Veendam
De heer J. Hus uit Katwijk
Met Elynn (labrador)
Pleeggezin: Fam. Pot, Leiden
Mevrouw J.S. Bosch uit Tiel
Met Dodger (Duitse herder)
Pleeggezin: Fam. Van Lingen, Roden
De heer R.H.A.W. Brouwers uit Mol
Met Sari (labrador)
Pleeggezin: Fam. Kranendonk, Aerdenhout
De heer R.C. Bancso uit Amersfoort
Met Gwennie (labrador)
Pleeggezin: Fam. Pols, Lekkerkerk
Mevrouw M. Huigen uit Terneuzen
Met Fedor (labrador)
Pleeggezin: Fam. Van Dam, ’s-Gravenzande
De heer M. Snel uit Eemnes
Met Suzie (labrador)
Pleeggezin: Fam. Koolen, Roosendaal
Fam. Bos, Hoorn
De heer D. Mul uit Schagen
Met Doska (Duitse herder)
Pleeggezin: Fam. Casander, Ruinen
De heer E.H. Steegen uit Zwinderen
Met Jumper (labrador)
Pleeggezin: Fam. Huisman, Rotterdam
Mevrouw E. Belksma uit Franeker
Met Frodo (labrador)
Pleeggezin: Fam. Stolk, Mijdrecht
Mevrouw P.J.J. van Eijsbergen uit Oosterhout
Met Holly (labrador x golden)
Pleeggezin: Fam. Haaksman, Eindhoven
I.s.m. Geleidehondenopleiding Ans L’abee
De heer J.F.M. van het Hof uit Oosterhout
Met Funny (labrador)
Pleeggezin: Fam. Van der Draai, Nieuwerkerk a/d IJssel
De heer S.C. van Donk uit Gouda
Met Hilde (labrador x golden)
Pleeggezin: Fam. Smolders, Oosterhout
Mevrouw M. van der Wal uit Kootstertille
Met Eefke (labrador)
Pleeggezin: Fam. Van Lare, Dordrecht
Familie Van de Glind en Lotte uit Lith
Met Aileen (labrador)
Pleeggezin: Fam. Van der Klauw, Amstelveen
Familie Bax en Renske uit Zeist
Met Merlijn (labrador)
Pleeggezin: Fam. Slagter uit Lage Zwaluwe
Familie Spaans en Mink uit Den Haag
Met Honey (labrador x golden)
Pleeggezin: Fam. Keizer, Haarlem
Familie Vlietstra en Mike uit Franeker
Met Larah (labrador)
Pleeggezin: Fam. Visser, Soest
Familie Hollaar en Ingmar uit Amersfoort
Met Nuna (labrador x golden)
Pleeggezin: Fam Van Moolenbroek, Middelburg
Familie Van Drunen en Body uit Schijndel
Met Lebbis (labrador)
Pleeggezin: Fam. Van Hoogstraten, Gouda
Foutje!
In het zomernummer werd de aflevering van Xena vermeld. Het pleeggezin is de familie De Waard uit Dordrecht.
Melle, uit de rubriek ‘Hoe gaat het met...’ is geboren bij de familie Van der Ven uit Hoorn.
Familie De Waard en Van der Ven, sorry!!
In Memoriam geleidehonden
Is uw hond na zijn pensionering ter adoptie aangeboden, dan zijn wij niet altijd op de hoogte van zijn overlijden. Wilt u toch een vermelding van het overlijden van uw hond? Meldt u de datum van overlijden dan bij het secretariaat. Wij vermelden het overlijden van uw hond dan in de eerstvolgende Ten Geleide.
Vera van de heer Vloothuis
Geboortedatum: 24 oktober 1998
Datum overlijden: 25 mei 2011
Artax van de heer Van Huizen
Geboortedatum: 1 september 1994
Datum overlijden: 6 juni 2011
Hunter van mevrouw Ariëns
Geboortedatum: 4 februari 1998
Datum overlijden: 8 juni 2011
Wessel van mevrouw Staal
Geboortedatum: 6 maart 2001
Datum overlijden: 22 juni 2011
Axel van de heer Vervoort
Geboortedatum: 18 mei 1997
Datum overlijden: 25 juni 2011
Pepper van de heer Ten Hove
Geboortedatum: 3 juli 2002
Datum overlijden: 28 juni 2011
Ursus van de heer Biever
Geboortedatum: 4 januari 1997
Datum overlijden: 14 juli 2011
Duke van pleeggezin Van Diest
Geboortedatum: 25 november 2001
Datum overlijden: 14 juli 2011
Cesca van de heer Van Duijn
Geboortedatum: 18 juli 2003
Datum overlijden: 31 juli 2011
Franklin van mevrouw Van Ast
Geboortedatum: 21 oktober 1999
Datum overlijden: 8 augustus 2011
Imo van de heer Hindriks
Geboortedatum: 28 april 2002
Datum overlijden: 19 augustus 2011
Josjie van de heer Meijer
Geboortedatum: 22 december 1995
Datum overlijden: 30 mei 2011
Nieuw! Parents Autism Workshop & Support
Er is een speciale chemie tussen honden en kinderen met een Autisme Spectrum Stoornis (ASS). Studies tonen dit aan en ook het succes van de autismegeleidehond spreekt klare taal. Met dit succes kwamen ook de talloze telefoontjes van ouders met de vraag wat een hond voor hun kind met autisme zou kunnen betekenen. Het nieuwe proefproject PAWS biedt hen handvatten hoe een huishond hun autistische kind kan helpen bij de sociaal-emotionele ontwikkeling. ‘Ik krijg hier gereedschap voor mijn kistje’.
Breek de stilte
Hij is een kind als vele kinderen
Hij is niet meer en ook niet minder
Maar als je praat dan zegt hij bijna nooit iets terug
Hij kan de hele dag verdwijnen
In een wereld vol geheimen
Hij is rusteloos en altijd op de vlucht
(Stef Bos - Breek de Stilte)
Voed je kind eens op!
Op een omheind veld staat een handjevol vrouwen. Eentje is het ‘kind’ en moet brokjes onder genummerde emmertjes leggen. Een simpele opdracht, maar toch, degene die ‘moeder’ speelt, moet zich uitputten in het geven van aanwijzingen. ‘Het kind’ is oervervelend. Het staat te klieren, stelt eindeloos overbodige vragen, wordt driftig en loopt uiteindelijk stampvoetend weg. Een duidelijk gevalletje van ‘voedt dat kind ‘ns op’.
Laat dit nu de opmerking zijn die de vrouwen hier op het veld al te vaak horen, omdat hun kind zich, zoals dat heet, onacceptabel gedraagt. Even je kind opvoeden is gemakkelijker gezegd dan gedaan als je een kind hebt met een stoornis uit het autismespectrum. Kinderen die veelal weinig communiceren, moeilijk contact maken, rusteloos zijn, alles onder controle willen houden, een enorm laag zelfbeeld hebben, zich terugtrekken en heel moeilijk te bewegen zijn tot activiteit en bovendien kampen met driftbuien. En dat is nog maar een willekeurige greep uit een lange lijst kenmerken die kinderen met ASS in meer of mindere mate kunnen hebben. De vrouwen op het veld zijn deelnemers aan de eerste, driedaagse workshop met de naam PAWS - Parents Autism Workshops & Support-. Zij hebben zo’n kind, dat ze tijdens de rollenspellen zo overtuigend nadoen.
Wat de deelnemers ook gemeen hebben, is dat ze een hond hebben of overwegen deze aan te schaffen. Ze delen de hoop dat die hond verbetering in levenskwaliteit zal brengen. Niet voor henzelf, maar voor hun autistische zoon of dochter die vaak eenzaam is en verdrietig. Een hond die de stilte zal kunnen doorbreken die hen soms letterlijk, maar vrijwel altijd in overdrachtelijke zin, omringt.
PAWS
PAWS is bedoeld voor ouders met een kind tussen de 3 en 16 jaar met een diagnose autisme. De workshops bestaan uit theoretische informatie, praktische oefeningen en rollenspellen. Deze eerste serie workshops wordt gegeven door Ingrid Nijman - hoofd Puppy- en Pleeggezinnenzorg, haar collega Danielle de Jonge, hoofdconsulente van dezelfde afdeling en Brigitte van Gestel. Brigitte runt haar eigen ‘Canine Company’ voor begeleiding van kinderen met een ontwikkelingsstoornis, onder meer met de inzet van honden en daarnaast wordt ze veelvuldig ingezet door KNGF Geleidehonden voor de aflevering van autisme- en blindengeleidehonden. Haar eigen honden Ruby, Twizzle en Djuna zijn vandaag meegekomen als ‘oefenmateriaal’, net als Djini en Mike, de honden van Ingrid en Danielle.
Onvoorwaardelijke herkenning
De deelneemsters komen voor de derde en laatste workshop van de serie. Over de vorige twee cursusdagen zijn ze enthousiast. ‘Een legitiem dagje uit’, noemen ze het. Een hele dag weg, terwijl je toch voor je kind bezig bent. ‘Onwijs leuk om dingen te leren over de hond waar je toch al zo’n band mee hebt’, vertelt Lisette, moeder van Charlotte (11), van wie pas kort geleden de diagnose autisme is gesteld. De onvoorwaardelijke herkenning tussen de moeders onderling, blijkt een verademing. Niemand heeft een oordeel. Hier, in de kantine van KNGF Geleidehonden, hoeven ze niks uit te leggen. Alle deelnemers weten wat het is om een kind met autisme te hebben.
Deze laatste workshopdag is vooral bedoeld als praktijkdag. Vandaar ook de aanwezigheid van de vijf honden. De moeders krijgen ideeën aangereikt om samen met hond en kind aan de slag te kunnen. Hondenkoekjes bakken, een flostouw knopen van repen fleece, samen een parcours uitzetten of een hondenboek maken met foto’s en verhaaltjes en natuurlijk spelletjes en kunstjes die ze de hond kunnen laten doen. Met elk idee wordt de sfeer enthousiaster. Dít is waar ze behoefte aan hebben. Dingen doen is voor kinderen met autisme niet vanzelfsprekend. Ze vervallen gemakkelijk in eindeloos computeren of televisiekijken, met als gevolg dat ze zich nog verder terugtrekken. ‘Heerlijk, geniet Lisette’. ‘Ik moet altijd al creatief zijn. Nu krijg ik de ideeën gewoon aangereikt’.
Hoge verwachtingen
Lorena zit aandachtig te luisteren. Sinds een tijdje heeft ze Ice, een Schotse collie, voor haar dochter Diana (16). Brigitte begeleidt Diana ook thuis, maar om zoveel mogelijk kennis op te doen, doet Lorena ook mee aan de workshops. Ice is gekomen om de leegte en eenzaamheid in Diana’s leven te verkleinen. ‘Maar’, zegt ze ‘Het helpt helaas niet veel.’ Het is een fijne gezinshond, dat wel. En dat haar beide dochters nu ieder op een eigen kamer slapen, danken ze aan Ice. Diana durfde niet zonder haar zusje te slapen. Nu Ice naast haar bed ligt, slaapt ze voor het eerst alleen. En eigenlijk is dat nog niet alles. Als het aan Diana ligt, blijft ze achter de computer zitten. Het liefst de hele dag. Alleen voor Ice komt ze graag in actie. Ze is heel gevoelig voor wat de hond denkt of voelt. ‘Diana, Ice moet nu echt even naar buiten’, is voldoende om haar samen met haar moeder aan het wandelen te krijgen. Een ziekenhuisbezoek, normaliter een hele toestand, is met Ice erbij zo gepiept. Zo snel, dat het haar de opmerking ontlokte: ‘Mama, we hoefden niet eens parkeergeld te betalen’.
‘Diana is een kind dat je continue uit haar eigen wereldje moet halen, anders trekt ze zich steeds verder in zichzelf terug’ legt Lorena uit. Ze heeft een heel laag zelfbeeld en denkt dat iedereen haar stom vindt. Als ze verdrietig is, dan zoekt ze Ice op. ‘Ice, niemand begrijpt me’ zegt ze dan. ‘Alleen jij. Jij bent nooit boos op me’. Ice is een rustpunt en een steun, vertelt ze, maar toch zegt Lorena dat hij Diana niet veel helpt. ‘We hadden zo gehoopt dat hij haar uit haar depressie zou halen’, zegt ze. ‘En dat het haar woedeaanvallen zou kunnen ombuigen. Dat is niet gebeurd. Misschien hadden we teveel verwacht.’
Het hoge, soms irreële verwachtingspatroon van ouders is iets dat Brigitte veel tegenkomt.
‘Als ouders mij bellen, moet ik echt doorvragen over wat ze hopen te bereiken. Er zijn ouders die willen dat de hond oppas wordt voor het kind zodat die eindelijk alleen op straat kan spelen. ‘Met een hond komt het allemaal goed’. Maar zo werkt dat natuurlijk niet. Sterker, het eerste half jaar kost het alleen maar energie. Ik vind het soms lastig om de balans te vinden. Ik wil graag helpen, maar ik wil geen valse hoop geven. Het is voor ouders de kunst blij te zijn met kleine dingen. Een metamorfose moet je niet verwachten’
Spanningsreductor
Lisette verwachtte geen metamorfose. Zij kocht haar golden retriever Yazoo in de hoop dat haar dochter Charlotte sneller aansluiting zou krijgen met een grote hond aan haar zijde. De hond als ijsbreker, zo was de gedachte. Wat ze zich pas na de workshops realiseerde, was dat Yazoo haar kind ook opent en meer zelfvertrouwen geeft. Charlotte heeft nu haar eigen taken in de verzorging van Yazoo en af en toe vraagt haar moeder haar om een oefening met de hond te doen. ‘Van werken met de hond knapt ze enorm op.’, zegt Lisette. Van iedere succeservaring groeit het zelfvertrouwen van Charlotte. Daarom is ze ook zo blij met de suggesties tijdens de workshops voor spelletjes en oefeningen die haar dochter met de hond kan doen. Voor Charlotte is spelen met de hond een bevestiging dat er wél iemand is die haar gezelschap zoekt en haar leuk vindt.
‘Onze kinderen worden heel vaak aangesproken op dingen die niet goed gaan. Yazoo doet dat niet, die neemt haar zoals ze is en zoekt haar vriendschap. En zij die van de hond. Als ik iets met haar moet bespreken wat ze niet leuk vindt, dan gaat ze bij Yazoo zitten. Voor haar is de hond een spanningsreductor.’
Daarnaast kunnen kinderen met autisme heel moeilijk schakelen tussen verschillende activiteiten, maar ook wachten, al is het maar een ogenblik, is bijna onmogelijk. Alle tijd moet ingevuld worden, want oningevulde tijd is synoniem aan ‘kliertijd’ en dat veroorzaakt een hoop stress en onrust. ‘Yazoo’ legt Lisette uit, ‘Is de lijm tussen de verschillende activiteiten. De moeilijke wachttijd wordt ingevuld met het pakken van een kluifje, het vullen van de waterbak of een afscheidsknuffel.’
Geen medicijn
Er bestaan geen medicijnen, die de stilte doen verdwijnen, zingt Stef Bos. Een hond is zeker geen medicijn. Het is misschien wel daarom dat Brigitte, Ingrid en Danielle consequent praten over het ‘inzetten’ van de hond en niet één keer over ‘gebruiken’. Wonderen hoef en mag je niet verwachten. Maar toch, als de zoon van Samantha, Youri, uit school komt, laat hij zijn hond even aan zijn hand likken. Hij ziet dat als een teken van vriendschap. Hij heeft een vriend. En Diana vraagt haar moeder om samen de hond uit te laten, terwijl ze voorheen niet zonder enorme driftbui vanachter haar computer was weg te krijgen. Toch kleine wondertjes.
Na de spelletjes op het veld, weet Brigitte nog een kunstje: Kop op schoot. Geduldig laat ze zien hoe je een hond leert om op commando de kop op schoot te leggen. Waar dat goed voor is, is alle moeders volkomen duidelijk. ‘Als iets een verdrietig kind kan troosten, is dit het’, zegt Lisette. ‘Iemand die jouw vriendschap zoekt en contact maakt.’
De juiste hond
Wat is nu dat speciale wat een hond voor zoveel mensen zo bijzonder maakt? Wat heeft de hond, wat een kat, een cavia of een konijn niet heeft?
‘Ik denk’, zegt Ingrid Nijman, ‘dat de hond actief interactie zoekt met een mens. Die interactie maakt dat er iets gebeurt. Het is daarom ook belangrijk dat ouders de goede hond uitzoeken. Dat is niet een bepaald ras, maar een hond met bepaalde karaktereigenschappen. Het moet bij voorkeur een hond zijn die van knuffelen houdt, niet bang is voor kinderen en niet terugschrikt voor een wat te hard uitgevallen aai. Hij moet rustig zijn, maar het moet wel een hond zijn die het leuk vindt om spelletjes te doen en te apporteren.’
Hoewel het voor de hand ligt dan aan de honden te denken die net dat beetje missen om geleidehond te worden, is het uitdrukkelijk niet de bedoeling van de workshops om deze honden aan de deelnemers te ‘slijten’. ‘Ze mogen zich wel aanmelden voor de wachtlijst’, zegt Ingrid. ‘Maar de procedure en de wachttijd is voor hen dezelfde als voor andere gezinnen.’
Puur geluk
De eerste dag van PAWS begon met een filmpje. Terwijl Stef Bos zijn lied ‘Breek de stilte’ zingt, vult het beeld zich met ontroerende onderonsjes tussen autistische kinderen en hun honden. Het heeft een diepe indruk achtergelaten en wordt daarom, speciaal voor de verslaggever, op deze laatste dag nog eens vertoond. Na de laatste klanken is het oorverdovend stil. Glanzende ogen en een verlegen lachje omdat ze ‘wéér moesten janken’; om het pure geluk dat van de kinderen afstraalt, daar waar deze kinderen vaak zo verdrietig zijn. Maar ook omdat ze zo graag willen dat het hun hond zal lukken, wat bijna geen mens lukt. Dat de hond met enthousiasme, volhardende en onbevooroordeelde vriendschap ook hun kind uit het eigen, stille wereldje zal lokken. En daarmee de stilte zal breken.
PAWS vooralsnog proef
Het PAWS project kent grote belangstelling. De workshops voor de rest van dit jaar zitten vol. In februari 2012 start een nieuwe serie workshops. Kijk ook op www.paws.nl. PAWS is vooralsnog een proefproject dat wordt gevolgd door een speciaal ingestelde begeleidingscommissie. Het project zal eind 2011/ begin 2012 worden geëvalueerd.
De begeleidingscommissie bestaat uit
- prof.dr. I.A. van Berckelaar-Onnes, Pedagogische Wetenschappen Universiteit Leiden
- dr. M.J. Enders-Slegers, Departement klinische Gezondheidspsychologie, Sociale Wetenschappen, Universiteit Utrecht
- drs. F.C. van Stekelenburg, directeur Nederlandse Vereniging van Autisme
- drs. K.J. Storm, lid Raad van Toezicht KNGF Geleidehonden
<< | >>
VOORMALIG BESTUURSVOORZITTER AEGON KEES STORM TREEDT TOE TOT RAAD VAN TOEZICHT
'Voor KNGF Geleidehonden maak ik tijd'
Voormalig Aegon topman Kees Storm (69) staat op de vierde plaats van de Management Scope ranglijst van machtigste commissarissen. Storm bekleedt zes commissariaten, waarvan die van non-executive director bij Unilever ook nog eens het zwaarste individuele commissariaat is. Sinds 1 mei is daar, naast een aantal andere bestuursfuncties bij non-profitorganisaties, ook nog eens de Raad van Toezicht van KNGF Geleidehonden bijgekomen. Ondanks een ruimschoots pensioengerechtigde leeftijd, komt Storm met gemak aan een 60-urige werkweek; 40 uur voor de zes commissariaten en 20 uur voor een aantal goede doelen, waaronder nu dus ook de geleidehondenschool.
Kende u de organisatie al voordat u gevraagd werd als lid van de Raad van Toezicht?
‘Toevallig hadden mijn vrouw en ik net besloten dat wij KNGF Geleidehonden zouden gaan steunen. We kenden het uit de publiciteit. Eens in de zoveel tijd bekijken we aan welke organisatie wij een donatie zullen doen. De doelstelling van KNGF Geleidehonden vinden wij buitengewoon sympathiek. Dat mensen weer mobiel kunnen zijn dankzij een hond - mensen die voorheen soms de deur niet uitkwamen - is een belangrijke verandering die alle ondersteuning verdient.’
Hoe kwam u in aanraking met de Raad van Toezicht?
‘Ik ben door de voorzitter, Hans de Boer, gevraagd lid te worden. Ik was al lid van de begeleidingscommissie van het project PAWS*, dat nu door KNGF Geleidehonden in Nederland is gestart. Door een vriend die dit project in een aantal Engelstalige landen ondersteunt, ben ik hiervoor enthousiast gemaakt. Ik denk dat Hans gedacht heeft: ‘Als die Storm zo betrokken is bij dat project, dan kunnen we hem ook wel vragen voor de RvT.’
* Parents Autism Workshops & Support, een trainings- en begeleidingsproject van KNGF Geleidehonden voor
ouders van kinderen met autisme die willen weten hoe een speciaal getrainde huishond hun kind kan helpen .
Hebt u met al die commissariaten en bestuursfuncties niet genoeg te doen?
‘Dat vond ik eigenlijk wel, maar dit is ongelofelijk leuk. Het PAWS project en KNGF Geleidehonden hebben zó mijn hart gestolen, daar maak ik tijd voor. En er gaat binnenkort ook weer wat van mijn werkzaamheden af, want er lopen termijnen van een aantal bestuursfuncties af. De tijd die daarmee vrijkomt, die is voor KNGF Geleidehonden. Zolang het maar goed wordt ingepland, komt het goed.’
Wat is uw indruk van de organisatie tot zover?
‘Zoals ik al zei, vind ik het een sympathiek doel. De mensen die er werken zijn erg gemotiveerd en professioneel. Het is misschien vreemd om te zeggen, maar waar ik erg van onder de indruk ben, is hoe schoon de kennels zijn. Ze zijn gezellig, het lijkt me fijn voor de honden om daar te zijn. En ze zijn superschoon, je ruikt niets. Nou vind ik honden toevallig lekker ruiken, maar het is veelzeggend hoe prachtig alles erbij ligt. Als ik op bedrijfsbezoek ben in een fabriek, wat me nog weleens overkomt, dan kun je aan de manier waarop de boel wordt onderhouden, zien hoe het bedrijf wordt gerund en hoe het klimaat is. Een rotzooi op de werkvloer is een rotzooi in de organisatie, is mijn ervaring.’
U vindt honden lekker ruiken, hebben we met een hondenliefhebber te maken?
‘Een groot hondenliefhebber zelfs. Ik heb mijn hele leven honden gehad. Ik heb wel een veelzeggende anekdote; toen mijn vrouw en ik gingen trouwen zei ik tegen haar: ‘Ik heb één huwelijkse voorwaarde. Zodra het kan, wil ik een hond’. Die hond is er gekomen. Eerst Quinta, een middenslag Schnauzer en toen die op elfjarige leeftijd stierf, kwam Balthazar, een Schotse terriër die vijftien is geworden. Op dit moment hebben we even een ‘hondenpauze’ omdat we voor mijn werk veel reizen.’
Hebt u nog wel eens tijd voor uzelf?
‘Laat ik voorop stellen, ik heb het graag druk en ik heb een goed leven. Ik lees zo’n 35 tot 40 boeken per jaar en ik loop een aantal dagen per week hard. Vroeger liep ik regelmatig marathons, nu doe ik alleen nog kortere afstanden. En ik ben met verve opa van twee - bijna drie - kleinkinderen. Binnenkort mogen mijn vrouw en ik tien dagen op ze passen, voor mij is dat een groot cadeau.’
Wat zal uw toegevoegde waarde zijn in de RvT?
‘Dat moet je eigenlijk Hans de Boer vragen. Ik denk dat ze me om drie dingen hebben gevraagd. Ik ben inmiddels wel een redelijk geroutineerde fondsenwerver. Daarnaast heb ik een financiële achtergrond; bij Unilever ben ik momenteel voorzitter van de auditcommissie en ik denk altijd dat ik enig gevoel voor marketing heb. Als ik daarmee een klein beetje kan bijdragen, dan vind ik dat mooi.’
En nu weer snel aan het werk?
‘Nee, nee, ik ga straks eerst naar mijn moeder. Ze is 91 en woont zelfstandig. Een keer per twee weken ga ik naar haar toe en doen we samen de boodschappen.’
Nieuws en wetenswaardigheden - Door u
☼18 juli 2003 V 31 juli 2011
Dag mijn maatje, ik zal je missen.
Ik moest over jou leven beslissen.
Dat heb ik gedaan,
want ik moest je laten gaan.
Het was beter voor jou dat je mij verliet,
Ook al doet het ontzettend veel verdriet.
Rust maar uit,
Dat heb je wel verdiend.
Vaarwel mij aller- allerliefste vriendinnetje
Swiep van Duijn
Spreekbeurt valt in de smaak
Liva uit groep 6 van de Amstelschool in Ouderkerk a/d Amstel hield haar spreekbeurt over blindengeleidehonden. Geleidehondgebruiker Harold van der Voort stond haar bij en gaf in gezelschap van zijn hond Robbie na de presentatie van Liva extra uitleg en beantwoorden alle vragen die de leerlingen hadden. Een groot succes, zo blijkt uit de onderstaande reacties van Liva’s klasgenoten;
Van Donna:
Ik vond het een heel interessant onderwerp. Het leek net of de blinde man gewoon hetzelfde zag als ons. Ook de braille taal vond ik interessant. Ik zou het echt vreselijk vinden als ik blind was. Braille taal is veel te moeilijk voor mij. In ieder geval was de spreekbeurt van Liva top!
Van Luna:
Ik vond het heel interessant dat een echte blinde geleidehond in onze klas kwam. Ik vond dat echt super leuk. Wat ook leuk was, was dat een echte blinde man heel veel informatie gaf over blind zijn. En het filmpje was ook heel leuk. En Liva’s spreekbeurt vond ik ook heel knap! Die man was ook heel erg aardig en als hij wat vertelde verveelde ik me totaal niet maar luisterde ik heel goed. Zo heb ik er heel veel van geleerd!
Pepper is overleden
Hierbij delen wij mede dat na een kortstondig ziekbed op 28 juni Pepper is overleden. Hij is ruim zeven jaar bij ons geweest. Hij was een goede geleidehond, maar vooral een goede vriend en huisgenoot. Wij zullen hem erg missen.
Familie Ten Hove, Rijssen
Afscheid
Alweer na Abbey afscheid moeten nemen van een trouwe makker.
Kort geleden heb ik hem nog opgezocht in Nieuwegein.
Samen met de familie Noordijk hebben we zijn verjaardag gevierd.
Een goed leven van 14 jaren bij ons beiden gehad!
Lieve Axel, we zullen altijd met dankbaarheid en liefde aan je terug denken.
Gerard Vervoort
Mijn geleidehond Whoopy is op 1 mei overleden. Toch zal ik voor mijn oudste twee kleinkinderen altijd Oma Whoopy blijven. Net zoals mijn moeder oma Smikkie zal blijven voor mijn kinderen. Mijn lieve, mooie, zwarte hond, een kruising labrador/golden vernoemd naar Whoopy Goldberg. Haar voorgangster Nancy heeft maar heel kort bij ons kunnen wonen. Een agressieve vorm van botkanker maakte dat zij nog geen drie jaar kon worden. Whoopy was een lieve rustige hond. Aanvankelijk een beetje bang, maar dit was al snel voorbij. Ik heb jarenlang fijn met haar mijn routes kunnen lopen en ook als huishond was ze super. De tijd gaat snel en zomaar ineens kwam het jaar waarin ze met pensioen ging. Mag je zo’n hond zelf houden, is een vraag die mij vaak gesteld wordt. Ja, dat mag en dat hebben we met mijn eerste geleidehond ook gedaan. Die is in alle rust vijftien jaar bij ons geworden. Tijden veranderen en onze situatie is nu zo dat twee honden in huis niet echt een optie is, of eerlijk gezegd helemaal geen optie! Whoopy mocht bij vrienden van ons wonen. Daar was ze meer dan welkom. Ze heeft daar nog ruim drie jaar een geweldige tijd gehad met heel veel liefde, tijd en aandacht. Elke dag lange wandelingen in de natuur en niet meer hoeven werken. Nou ja, een klein beetje misschien toch wel; haar nieuwe baasje werkt in een verpleeghuis en Whoopy mocht mee. Daar wonen veel demente mensen, waar soms bijna geen contact mee mogelijk is. Af en toe werd Whoopy er dan bijgehaald om toch nog enig contact te kunnen maken. Dat vond ik geweldig en ik weet zeker Whoopy ook.
Mijn huidige geleidehond, Oliver, is nog maar vijf. Als er geen rare dingen gebeuren dan kan ik nog wel een jaar of zes lekker met hem rondlopen. Maar ook nu zal de tijd snel gaan en kom ik weer op het moeilijke punt……..wat nu! Oliver is, vergeleken met Whoopy een stuk groter, sterker, drukker en druistiger! Heerlijk om mee te wandelen en te spelen, maar om rustig in een verpleegtehuis te communiceren met dementerende mensen, dat wordt chaos vrees ik. Maar als het zover is, zal er ook weer een oplossing zijn. Wie dan leeft, wie dan zorgt. Mijn kleinkinderen, Jasmijn en Ties zijn stapel op Oliver. Maar voor hen blijf ik oma Whoopy.
Oma Whoopy
Afscheid van een held
Wie vorig jaar de relatiedag ter gelegenheid van het 75-jarig bestaan van onze geleidehondenschool bezocht, zal Michael Hingson en zijn adembenemende verhaal in het geheugen gegrift hebben staan. De Amerikaan vertelde ons over zijn ontsnapping uit het World Trade Centre in New York na de aanslagen op 11 september 2001. Zijn geleidehond Roselle speelde die dag een allesbepalende heldenrol. De redactie van Ten Geleide ontving deze zomer het droevige bericht dat Roselle op 26 juni is overleden. Hieronder publiceren wij een fragment uit de e-mail die wij van Michael ontvingen met als onderwerp:
‘Het is mijn droevige taak u te informeren dat mijn held en geleidehond Roselle is overleden. Zij stierf op 26 juni 2011 om 20.52 uur. Ik ben heel verdrietig en ik zal Roselle zo ontzettend missen. Meer nog denk ik, dan mijn andere geleidehonden. Ik schrijf dit bericht ook met vreugde omdat Roselle nu op een betere plaats is, waar ze geen pijn meer voelt, terwijl ik achterblijf met zoveel dierbare herinneringen aan haar. Roselle is 13 jaar geworden.
Hoe kan ik afscheid nemen van een hond die gedaan heeft, wat Roselle voor mij heeft gedaan. Hoe kan ik ooit recht doen aan haar leven, haar werk en de herinnering aan haar. Dat ik haar mocht ontvangen was een van de mooiste gebeurtenissen uit mijn leven. Mijn huidige hond Africa meegerekend, heb ik in mijn leven zeven geleidehonden gehad. Door mijn werk heb ik er honderden meegemaakt. Roselle was uniek. Zij deed haar werk zonder enkele aarzeling, tijdens wat zonder twijfel gerekend mag worden tot een van de moeilijkste gebeurtenissen in de geschiedenis van ons land. Iedereen die Roselle ontmoette, werd door haar geraakt. Zij is het voorbeeld van onvoorwaardelijke liefde voor zoveel mensen. Ze was een inspiratie voor ons allen en dat zal ze altijd blijven.
Roselle, de herinnering aan jou zal altijd bij ons blijven. Ik hoop dat je nu geen pijn meer voelt en tot rust bent gekomen. Jij hebt de lat van liefde voor ons allemaal hoog gelegd. Rust zacht en weet dat wij ons best zullen doen om van elkaar te houden, zoals jij van ons hield.’
Michael Hingson
Michael heeft een boek geschreven over zijn belevenissen met Roselle met als titel: ‘Thunder Dog’. Het boek is nog niet in het Nederlands vertaald. De Engelse versie is te bestellen via Bol.com en verkrijgbaar in de betere boekhandel.
Nieuwe helpdeskmedewerksters bij de afdeling Opleiding
Naast de vertrouwde stem van helpdeskmedewerkster Diana Kok, kunnen geleidehondgebruikers nu ook twee collega’s aan de lijn krijgen. Nina Bloemendaal (33) zit sinds januari bij de helpdesk. Zij was voorheen werkzaam als basistrainer. Zij was verantwoordelijk voor de begeleiding van de aspirant-geleidehonden tijdens de eerste zes weken van hun opleiding.
Op 1 april heeft Yvette Krooder (33) de ene telefoon voor de andere ingeruild. Yvette was al vier jaar werkzaam op het secretariaat. In deze functie nam ze onder meer het binnenkomende telefoonverkeer voor haar rekening. Nina en Yvette zijn terdege voorbereid op hun taak zodat ze geleidehondgebruikers met vragen zo goed mogelijk kunnen ondersteunen.
Invoer honden Engeland volgend jaar eenvoudiger
De tijd dat je hond zes maanden in quarantaine moest voordat hij poot op Engelse bodem mocht zetten, stamt uit het Victoriaanse tijdperk en ligt alweer ruim 10 jaar achter ons. Wie ruim van tevoren plande, kon de hond meenemen naar het Verenigd Koninkrijk, mits voldaan werd aan een reeks kostbare en tijdrovende maatregelen. De hond moest - uiteraard - ingeënt zijn tegen rabiës (hondsdolheid). Een maand na enting werd het bloed vervolgens getest op afweerstoffen, de zogenaamde titerbepaling en als die titer hoog genoeg was, mocht de hond zes maanden na de uitslag van de titerbepaling de Engelse grens over. Vanaf 1 januari 2012 worden de invoerregels vereenvoudigd. Het dure en tijdrovende proces van de titerbepaling zal dan niet langer nodig zijn. De regels om de hond mee te nemen naar Engeland zullen met ingang van het nieuwe jaar dezelfde zijn als die van alle landen van de EU;
- De hond moet gechipt zijn
- Een geldig Europees hondenpaspoort bij zich hebben
- Ingeënt zijn tegen rabiës
- Na de eerste inenting geldt een wachttijd van 21 dagen vóór vertrek naar het buitenland
- Als de hond jaarlijks geënt wordt, geldt de wachttijd niet, mits de enting niet langer dan 12 geleden is.
De regels gelden ook voor de Republiek Ierland, Zweden en Malta, die net als Engeland voorheen afwijkende invoerregels voor huisdieren hanteerden.
Ten Geleide; wat vindt u?
Ruim 25 jaar publiceren wij ons relatieblad Ten Geleide. We zijn heel benieuwd wat u van het blad vindt. Daarom zijn wij een onderzoek gestart onder de lezers. Hiervoor ontvangt u via de mail een link waarmee u de vragenlijst kunt invullen. Grijp uw kans en geef uw mening. Wat vindt u leuk om te lezen, wat minder en misschien heeft u zelf nog goede suggesties voor het blad? Wij stellen uw mening zeer op prijs en zouden het fijn vinden als u een paar minuten tijd heeft om de vragen via de toegestuurde link te beantwoorden. Hebt u geen mail ontvangen met daarin de link, dan hebben wij mogelijk uw e-mailadres niet in ons bestand. U kunt dan de enquête vinden via de link: www.thesistools.com/web/?id=214368
Vast dank namens de redactie!
KNGF Geleidehonden start actie 'Stop voor de witte stok!'
Op vrijdag 2 september 2011 is op ludieke wijze de actiecampagne ‘Stop voor de witte stok!’ gestart. Geleidehondgebruikers voelen zich onveilig in het verkeer. Niet verwonderlijk als we naar de uitkomsten kijken van een recent onderzoek van KNGF Geleidehonden naar de verkeerservaringen van onze cliënten. Zo bleek onder andere dat 90% van de respondenten vervelende voorvallen, zoals aanrijdingen of bijna-aanrijdingen had meegemaakt. Een uitgestoken witte stok wordt gemiddeld 5 van de 10 keer genegeerd door andere verkeersdeelnemers. Blinden en slechtzienden steken hun witte stok uit om aan te geven dat ze plan zijn over te steken, waarop andere verkeersdeelnemers volgens de wet verplicht zijn te stoppen. Weten mensen dit wel? Bij KNGF Geleidehonden hadden we het gevoel dat Nederland wakker geschud moest worden…..
Het verkeer rond het Utrechtse Neude werd door geleidehondgebruikers aan een test onderworpen: stopt men voor de visueel gehandicapte medeweggebruiker die met de witte blindenstok met rode ringen aangeeft te willen oversteken? Onder het oog van landelijke media werden de zorgwekkende onderzoeksresultaten helaas bevestigd. Fietsers leken vrijwel nooit te stoppen en schoten vaak nog even snel voor de overstekende blinde of zeer slechtziende langs. Volgens 60% van de respondenten van het onderzoek zijn fietsers dan ook het grootste probleem. Overigens vindt ruim tweederde van deze respondenten de professionele weggebruikers, zoals buschauffeurs, het meest attent op de uitgestoken witte stok.
We hopen met onze actie zoveel mogelijk mensen bewust te maken van het feit dat je rekening moet houden met blinden en zeer slechtzienden in het verkeer. Iedereen die dit al wel doet kan dit laten zien door het ‘witte stok = stop!’ polsbandje te dragen. Dit is een wit siliconen polsbandje met daarin, in rode letters: ‘witte stok = stop!’. Het polsbandje kan besteld worden via www.geleidehond.nl/webshop. Prijs: € 1,50 voor twee stuks.
Ieder kwartaal laten wij in de rubriek ‘Hoe is het met…’ een andere baas aan het woord over zijn of haar geleidehond. Deze keer vroegen we Annet Schuurs:
Hoe is het nu met?
Jade
Ras: ¾ labrador x ¼ golden retriever
Geboren: 18 juni 2007
Fokgastgezin: Fam. Van der Lubbe
Moederhond: Cade
Vaderhond: Dax
Pleeggezin: Fam. Staal
Annet Schuurs (41): ‘Jade is gekomen op een heel moeilijk moment in mijn leven. Ik zou maandag naar Amstelveen gaan voor de instructie, toen mijn moeder de vrijdag ervoor, volkomen onverwacht, overleed. Met de verzekering van KNGF Geleidehonden dat ik zou kunnen stoppen als het niet ging, ben ik toch gegaan. Tussendoor ben ik een dag weggeweest voor de crematie. Dat ik Jade juist in deze periode heb gekregen, heeft gemaakt dat ik heel snel een ontzettend sterke band met haar kreeg. Zij heeft mijn emoties aangevoeld en was al na twee weken zo speciaal voor me. Zij was iets moois en fijns in een donkere tijd. Het is een lieve, gezellige hond met een zacht karakter. En heel intelligent. Niet dat ze te voorzichtig is, maar ze denkt goed na over wat wel en wat niet kan. Ze kan heel goed scheiden wat werk is en wanneer ze vrij is. Met het tuig aan is het een compleet andere hond. Ze is ook heel speels en je kunt af en toe erg om haar lachen. Op de school waar ik werk, bijvoorbeeld, gaat de bel voor de koffiepauze. Jade neemt dan haar kleedje in de bek en wandelt ermee naar de koffiekamer. Als na een kwartier de bel opnieuw gaat, pakt ze het kleedje weer op en brengt het weer terug naar ons kantoor. Ze is mijn eerste geleidehond en ze is alles wat ik er van had verwacht én meer. Ik had niet gedacht dat het zo geweldig zou zijn. Mijn man zegt weleens dat Jade bij mij op de eerste plaats komt, daarna een hele tijd niets en pas daarna hij. Terugkijkend had ze op geen beter moment kunnen komen. Boodschappen doen, wandelen en winkelen, dat deed ik allemaal met mijn moeder. Jade heeft haar rol deels overgenomen. Dankzij haar hebben we ook het puppypleeggezin, de familie Staal leren kennen. Zij weten uiteraard wat er is gebeurd rondom de aflevering van Jade. Toen we hen na een half jaar ontmoetten, hebben zij mij geweldig opgevangen. Op een gegeven moment heb ik daar zelfs een paar dagen gelogeerd om wat bij te komen. Zij zijn heel veel meer geworden dan alleen het pleeggezin van mijn geleidehond. Dat Jade in mijn leven is gekomen is zo bijzonder. Eigenlijk was dat vanaf het allereerste moment. De eerste keer dat ik met haar liep zal ik nooit vergeten. We kwamen onderweg een tractor tegen met zo’n platte kar ervoor, waar ze onkruid op verbranden. Jade had zoiets nog nooit gezien en ze vond het maar een raar ding. Onmiddellijk nam ze me in bescherming, ging voor me staan en liet me niet oversteken. Toen wist ik, ik hoef bij haar niet bang te zijn dat mij wat overkomt. Vanaf dat moment had ik alle vertrouwen in haar en dat ben ik nooit meer kwijtgeraakt.’
'Kees'
Hoofdinstructeur Kees Tinga is gefascineerd door de geleidehond en zijn kleurrijke verleden. Al zo’n 20 jaar struint hij stad, land, markten en het internet af om zijn omvangrijke verzameling boeken, kaarten, foto’s en de bijhorende verhalen over de geleidehond nog verder uit te breiden. Zijn fascinatie is ook anderen niet ontgaan. Collega’s van buitenlandse geleidehondenscholen met een al even rijke historie als KNGF Geleidehonden, sturen hem regelmatig historisch materiaal toe. En ook de marktkooplui van de Albert Cuyp en het Waterlooplein, waar Kees vaak rondstruint, wenken hem als zij iets interessants voor hem ‘op de kop getikt’ hebben. De verzameling is te mooi om verborgen te blijven. In de nieuwe column ‘Kees’ kiest hij daarom voortaan iedere Ten Geleide iets uit om te laten zien. Natuurlijk met bijbehorend verhaal.
Standbeeld
De meeste lezers van Ten Geleide weten ongetwijfeld waartoe een geleidehond in staat is. Hij vergroot je mobiliteit, leidt je om obstakels heen, kan van alles en nog wat op commando aangeven en is ook nog eens heel plezierig gezelschap. Wie met een geleidehond, al dan niet in opleiding, op straat loopt mag regelmatig rekenen op bewonderende blikken. Omstanders - zeker in Amsterdam - kunnen het vaak niet laten om een opmerking te laten horen. Eén van de leukste uitspraken hoorde ik recentelijk in de Amsterdamse Pijp, dicht bij de beroemde Albert Cuypmarkt, waar wij instructeurs dikwijls te vinden zijn. Ik was aan het trainen met een jonge hond en tijdens het oversteken hoorde ik een man tegen zijn vrouw zeggen: “Dat beessie zou een standbeeld moeten krijgen!”
De man zal dit ongetwijfeld overdrachtelijk hebben bedoeld, maar zoals de onderstaande foto bewijst, is zijn wens al in vervulling gegaan. Het standbeeld bestaat namelijk al. Het is in de jaren twintig door de heer Otto Richter gemaakt en staat sinds 1928 naast het berenverblijf in de dierentuin van Berlijn.
Als ik in mijn boekenkast de vele hondenboeken bekijk, valt mij iets op. Boeken over de verschillende soorten hondentraining, hebben inhoudelijke, zakelijke titels als: ‘uw hond leren gehoorzamen’, ‘uw hond gehoorzaam in 10 lessen’ of ‘apporteertraining’. Titels die niets aan de fantasie overlaten. De lezer snapt onmiddellijk wat hij van de inhoud mag verwachten. Loop ik het rijtje geleidehondenboeken langs, dan kom je de meest heroïsche en dramatische titels tegen als ‘Willing Walkers’, ‘Guiding Stars’, ‘Dogs Against Darkness’ en natuurlijk het pas verschenen: ‘Thunder Dog’ van de hand van onze ‘relatiedag-gastspreker’ Michael Hingson. Hij heeft het verhaal van zijn bloedstollende tocht met zijn geleidehond Roselle uit het World Trade Center in New York op 11 september op papier gezet. En hoewel nog maar pas op de markt, is het boek nu al op weg een bestseller te worden.
Hoe komt het toch, vraag ik mij dan af, dat de geleidehond, meer dan elke andere werkhond, zo tot de verbeelding spreekt? En hoe kan het dat je als instructeur met vele jaren ervaring nog steeds onder de indruk kan raken van de prestaties van een geleidehond? Uiteraard heeft dit met het soort werk te maken en ja, het mooist zijn de momenten dat de hond zelf de juiste beslissing neemt. Maar eerlijk gezegd denk ik dat het ook met de baas te maken heeft. Juist die combinatie en de samenwerking tussen de baas en zijn hond maakt het werk zo bijzonder. Zonder een begrijpende geleidehondgebruiker zouden de prestaties van de hond niet goed uit de verf komen.
Als er dus ooit een standbeeld in Nederland voor de geleidehond mag komen, dan zou ik er voor willen pleiten dat naast de hond ook zijn baas komt te staan.
<< | >>
Honden op school
Eefke, Fazou, Halka, Helmi, Honey, Iboya, Inja, Inke, Jimmie, Kenneth, Kloé, Lara, Lindsey, Logan, Malu, Merlijn, Midas, Nadia, Nanuk, Nuna.