Zij doen het ook

‘Voor een ander en voor onszelf’

Ze wilden dolgraag een hond, maar de verantwoordelijkheid hield ze tegen. Na lang en diep nadenken, besloten ze het toch maar niet te doen. Voor Margriet Dekker en haar gezin komt er geen hond. ‘Alsof het zo moest zijn’, vertelt ze. ‘Nog geen dag na de beslissing, stond er een oproep voor puppypleeggezinnen in de krant. Dit is het, dacht ik. Perfect. Je doet het niet alleen. Je kunt à la minute een antwoord krijgen als je het niet weet. De meiden van Puppy- en pleeggezinnenzorg weten overal antwoord op. Je deelt de verantwoordelijkheid en we verbonden ons niet voor zo’n onoverzienbaar lange tijd.’

Maar dan het afscheid, dat is niet gemakkelijk.
‘Dat viel dus erg mee. Ik had het veel erger verwacht. Op een of ander manier leef je er naar toe. Je weet het, Bruce gaat weer weg. We hielden onszelf en de kinderen steeds voor; hij is niet van ons. We doen het omdat we het leuk vinden, maar ook, vooral ook, voor het goede doel. Daarom kun je hem afstaan. Want het was zo’n lieverd. Ik stak mijn handen voor hem in het vuur.’

Een hond past dus blijkbaar in je gezin en toch neem je weer een pleegpup.
‘Opvoeden en socialiseren voor zo’n goed doel is verschrikkelijk leuk. Met Bruce gaat het goed. We hebben iets bereikt. Dat gevoel is ongelooflijk. Toen we Whisper kwamen halen, was Bruce nergens te bekennen. Met opzet, want ons zo snel terugzien, is niet goed voor hem. Ooit wel, dan willen we graag zien waar hij zit en bij wie. Nu was hij aan het trainen. Onze taak met hem zit erop. Wij gaan verder met Whisper. Ik heb er weer veel zin in. Een eigen hond komt er niet. Dat doel hè? Daar aan bijdragen, dat is geweldig.’

Familie Dekker, puppypleeggezin.

‘ Vrijheid is voor mij belangrijk, dat gun ik een ander ook’

‘Shila, onze pleegpup, is een gezinsproject. Dat is ook de reden dat het kan. Ik wilde al heel lang een pleeghondje maar ik zag geen mogelijkheden omdat ik drie dagen per week werk. Toch kwam de vraag om een hond eens in de zoveel tijd terug. Een poosje geleden zwengelde mijn jongste dochter het weer aan. Maar de kinderen zijn nu 19 en 21. Die gaan over een jaar of twee het huis uit en ik kan niet overzien of wij daarna nog 10 jaar een hond kunnen hebben. Een hond van KNGF Geleidehonden wilde ik wel heel graag. Wij hebben daar een jaar plezier van en een blind persoon daarna nog zes tot soms wel acht jaar. Ik ben zelf heel onafhankelijk. Ik hecht veel waarde aan mijn vrijheid, dat ik kan gaan en staan waar ik wil. Ik realiseer me dat iemand die blind is, dat met een geleidehond ook kan. Dat is voor ons een zwaarwegend argument om een pleegpup op te voeden. Ik gun een ander ook die vrijheid. En nu hebben we er tijd voor, omdat er, nu de kinderen ouder zijn, altijd iemand bij de hond thuis is. We overleggen wie wanneer thuis is en wie wat doet. Iedereen heeft een taak. Shila is een pup uit het ‘adopteer een pup’ programma. Mijn dochter neemt de maandelijkse berichten en de foto’s voor de adoptie-ouders voor haar rekening. Mijn zoon oefent nu het commando ‘zit’ met haar en is al met de bus geweest. Het afscheid zal wel moeilijk zijn, maar mijn visie is dat verdriet, net als plezier, nu eenmaal bij het leven hoort. Daar kun je je niet tegen wapenen. Nu hebben we allemaal veel plezier en genieten we volop van Shila. Zoveel, dat mijn oudste dochter laatst vroeg; ‘Mama, was papa vroeger ook zo gek met ons?’

Familie Mooren, puppypleeggezin.