Johan Groskamp (37) lijdt aan het syndroom van Usher, een combinatie van doofheid en de oogaandoening Retinitis Pigmentosa (RP), die het oog aantast en het gezichtsveld geleidelijk doet afnemen, soms tot volledige blindheid. Johan was webdesigner totdat ook zijn gezichtsvermogen hem in de steek liet en hij afgekeurd werd om te werken. Hij kon niet meer zien waar hij liep en was snel vermoeid. Hoe vermoeider hij werd, hoe minder hij kon zien. Van andere doofblinde mensen hoorde hij hoeveel gemakkelijker zij zich konden verplaatsen met een geleidehond. Op TV zag hij regelmatig iets over KNGF Geleidehonden en hij dacht, ‘dat wil ik ook!’
Johan: ‘Met de komst van mijn geleidehond veranderde mijn leven. Ik kon me veel vrijer bewegen op straat. Ik voelde me weer blij én ik voelde veilig. Daisy beschermt mij. Ze zorgt ervoor dat ik nergens tegenop loop en ze helpt me mijn weg te vinden. Voordat ik een geleidehond had, gebeurde er regelmatig ongelukken. Ik ben twee keer van de trap gevallen, waarbij ik gehecht moest worden en een keer viel ik, waardoor ik mijn voet brak. Met Daisy erbij was me dat niet overkomen. Ze beschermt me ook tegen mensen. Niet omdat ze lelijk doet. Ze is de liefste hond van de wereld. Maar omdat ik haar bij me heb, hebben mensen veel meer begrip. Ze zien nu dat er iets met me aan de hand is. Vroeger als ik tegen iemand opbotste, werden ze nogal eens agressief. Bij het oversteken, reden ze gewoon door, terwijl ik toch echt mijn herkenningsstok in de lucht had. Ik heb meegemaakt dat ze zo mijn stok in tweeën reden. Dan baal je.
Johan kan nog heel weinig zien en hij kan niet horen. Door zijn doofheid is hij moeilijk te verstaan. Bij het gesprek is een tolk Nederlandse gebaren taal aanwezig. Sabine beheerst vierhandengebarentaal. Johan houdt Sabine’s handen vast die het gesprek in gebarentaal vertaalt. Vervolgens vertaalt zij de gebarentaal van Johan weer in gesproken taal. Communiceren met Johan zonder tolk kan ook. Je schrijft dan met blokletters in zijn hand.
“Er zijn maar heel weinig mensen die met mij kunnen of willen communiceren. Ik heb natuurlijk wel vrienden en familie, maar buitenstaanders durven het vaak niet aan om met mij te praten. Ik voel me daarom vaak eenzaam. Doofblinden zijn een vergeten groep. Ik ben zo blij dat KNGF Geleidehonden het wel met ons aandurft. Dat zij honden voor ons opleiden. Zonder Daisy zou ik niet goed kunnen leven. Ik zou niet alleen naar buiten kunnen en voor alles een begeleider nodig hebben. Nu heb ik alleen een begeleider nodig als ik bijvoorbeeld naar een bijeenkomst ga. Daisy kan niet voor me tolken en ze kan geen koffie halen. Verder kunnen we bijna alles samen. Ik ben niet meer zo alleen, ze is een echte vriend. Ze ligt altijd tegen me aan. Als ik eens verdrietig ben, kan ik haar lekker knuffelen. Nu ik niet meer werk, heb ik door Daisy ook meer te doen. We kunnen boodschappen doen, wandelen of ik kan met de trein naar iemand toe. Ik moet haar verzorgen, borstelen en voeren. Door Daisy ben ik vrij, zelfstandig en veilig. Maar het allermooiste is haar liefde. Dat zij van mij houdt en ik van haar.’