‘Ik ben gelukkig’, zegt Cees Gross (40). “Ik ben blij met het leven, met mijn vrienden, met mezelf, m’n nieuwe vak en met Vinnie. Vooral met Vinnie. Ik maakte voor het eerst kennis met de geleidehond tijdens een presentatie van KNGF Geleidehonden bij het revalidatiecentrum. Ik heb toen even met een geleidehond gelopen. Na een paar seconden wist ik het. Zoveel sneller, zoveel meer ontspanning, zoveel vrijheid. Ik moest gewoon zo’n hond hebben.
Ik ben hardhandig door het leven tot staan gebracht. Eerst door die boom, daarna omdat ik verlamd was en blind. Dan lig je stil. Je kunt geen kant meer op. Als je eerst kunt zien en je wordt van het ene op het andere moment volledig blind door een auto-ongeluk, dan is dat een enorme verandering. Je hebt de neiging je aan te passen, te veranderen om maar weer te passen in je oude leven. Ik probeerde mijn blindheid te maskeren, te bagatelliseren ook, om aan te geven dat ik de dingen die ik deed nog gewoon kon doen. Maar dat oude leven, dat was er niet meer. Ik had voor mijn ongeluk een eigen zaak, een textieldrukkerij. Ik ontwierp logo’s en afbeeldingen, was veel bezig met kunst en fotografie. Visueler kon niet. Ik identificeerde me sterk met wat ik deed, dat wás ik. Ik kwam in een identiteitscrisis. Wie was ik nog, wát was ik nog?
Ruim een jaar na het auto-ongeluk kreeg ik Vinnie. Een geleidehond betekent mobiliteit, gemak, ontspanning, een vriendje in huis, een lage drempel naar de buitenwereld en onafhankelijkheid. Eigenlijk al die dingen die iedereen wel weet. Onmisbaar, zonder meer, maar Vinnie geeft zo onvoorstelbaar meer, dat is niet in woorden uit te drukken.
Vinnie heeft me letterlijk en figuurlijk vlot getrokken. Hij is het geweest die me de spiegel voorgehouden heeft. Hij is altijd zichzelf. Hij is geleidehond en een hele goeie ook. Er zijn ook dingen die hij niet kan, omdat hij een hond is. Hij is soms wild en onstuimig. Bij Vinnie is het ‘take it or leave it’. Hij kan niemand anders zijn dan hij is en hij doet daar ook geen moeite voor. Hij heeft me geleerd mezelf te zijn op een nieuwe manier, mezelf en mijn handicap volledig te accepteren. Geen mens had me dat kunnen leren. Ik heb nu ontspanning, het is zoals het is en ik ben aan de slag gegaan met wat ik wél kan.
Vóór Vinnie, toen ik nog met mijn stok liep, was elke beweging een inspanning. Door hem werd dat ontspanning. Als je weer uit de voeten kan, weer zelfvertrouwen hebt, kun je verder gaan denken; wat kan ik en wat wil ik? Ik ben nu gediplomeerd masseur. Juist omdat ik niet kan zien, blijk ik dat erg goed te kunnen. Vroeger verbond ik me door mijn ogen, nu doe ik dat door mijn handen. De massages die ik geef zijn waardevol, ik merk dat ik mensen daarmee tot steun ben.
Ik heb een ander leven nu. Mijn leeftempo is lager. Zoals ik vroeger door het leven ging, kun je vergelijken met een speedboot. Heel snel, maar een speedboot raakt amper het water. Nu zit ik op een vrachtbootje. Langzaam, maar met een veel grotere diepgang. Omdat dat bootje zo langzaam gaat, kan ik veel meer genieten van het uitzicht. Mensen vragen me wel eens of ik me niet verveel. Ik loop met Vinnie vaak dezelfde route, maar iedere stap met hem is anders. De wind is anders, de vogels, de blaadjes, al die details zie ik nu wel en vroeger niet. Ik ben meer mens geworden. Ik kan nu voorbij het oppervlakkige kijken.
Als ik soms even niet meer in mezelf geloof, doet Vinnie dat nog wel. Hij is een grote steun door zijn aanwezigheid, de manier waarop hij bij me komt zitten. Op de momenten dat ik het niet meer zie zitten, voelt Vinnie dat aan. Ik raak hem aan, voel zijn stabiliteit. Dan weet ik; het is goed, ik kom er wel. Als ik wankel, hetzij letterlijk, hetzij figuurlijk, dan is Vinnie er. Zonder woorden voelt hij mij moeiteloos aan en steunt mij onvoorwaardelijk. Ik ben gelukkig. Met Vinnie en dóór Vinnie.’