‘Ike heeft me uit mijn isolement gehaald’
In 1995 openbaarde zich bij Albert Wester (52) de ziekte van Leber, een aandoening van de oogzenuwen, waardoor hij binnen vier maanden nagenoeg blind werd. Alsof hij in een dichte mist loopt. Een mist waarin hij nog wat vlekken waarneemt. Maar, ‘dankzij Ike ben ik weer op de weg terug naar zoals ik vroeger was.’
Albert Wester: ‘Je hoeft maar een bocht te missen en je zit echt in de problemen. Lopen met een taststok is best eng. Je denkt almaar; waar blijft die bocht of wanneer komt die oversteek nou? Daarbij komt, ik woonde net in een nieuwe omgeving. De mensen praten niet zo snel tegen een blinde met een stok. Ze staan je wel te bekijken en het allemaal reuze interessant te vinden, maar voor de rest zullen weinig mensen je op weg helpen. Nu ik Ike heb, gaat dat stukken beter. Om te beginnen kan ik me nu veel beter redden. Door Ike heb ik niet veel hulp meer nodig. Maar die hond heeft me ook uit m’n isolement gehaald. Want tegen iemand met een hond praten mensen namelijk wèl. Wij wonen in een nieuwbouwbuurt. Met de naaste buren had ik wel direct contact. Maar de andere mensen in ons buurtje heb ik pas leren kennen sinds ik Ike heb.
Met een geleidehond is het veel minder eng om je omgeving te verkennen. Je kunt niet alleen veel beter en sneller je weg vinden, Ike geeft me ook heel veel steun en veiligheid. Je bent met alleen zo’n stokje zo kwetsbaar. Als je als blinde zonder hond loopt, stellen mensen je de gekste vragen. Laatst vroeg een groepje jongeren aan mij: ‘hé meneer, had je er niet de pest in toen je blind werd?’ Op zulke vragen zit ik echt niet te wachten. Die kwetsen mij. Sinds ik Ike heb, is me dat niet meer overkomen. Mensen stellen wel vragen, maar dan over de hond, nooit over mijn handicap. Je hebt nu veel sneller een leuk contact. Misschien ook wel omdat Ike de mensen verraadt. Ik voel het meteen als er mensen aankomen. Dan kwispelt hij extra hard. Een geleidehond haalt de barrière om een blinde aan te spreken weg. Als ik samen met Ike ben, groeten de mensen mij wél.
Het allerbelangrijkste wat Ike me gebracht heeft, is de zorg die ik voor hem heb. Hij is de eerste waar ik ’s ochtends aan denk als ik wakker wordt en de laatste voordat ik ’s avonds ga slapen. Hij geeft structuur aan mijn leven. Ik loop iedere dag wel 2 uur met hem. Drie keer in de week lopen we naar het torentje in Westerdijkshorn. Ik heb vroeger de horlogemakervakschool gedaan en heb nog steeds een passie voor klokken. Toen we hier kwamen wonen viel het me op dat de klok in het torentje hier niet goed liep. Ik ergerde me daaraan. En nu heb ik het voor elkaar dat ik die klok onderhoudt en een aantal keer per week gelijkzet. Iedere zondag om 9.15 ga ik met Ike naar de naburige katholieke kerk. Dan hangen we aan de klokken. Die beieren dan zo prachtig over het dorp. Zonder Ike zou ik die dingen niet kunnen doen. Hij maakt mijn wereld wijder. Ik ben weer de moeite waard. Ik heb mijn zelfvertrouwen terug. Vroeger, als ik op de fiets zat, zat ik altijd te neuriën. Laatst betrapte ik mezelf erop dat ik dat weer doe. Door Ike ben ik weer op de weg terug naar zoals ik vroeger was.’